เซิ่งหน่วนได้ยินจากฝ่ายบริการลูกค้าว่าหนิงจ้านรับเงินของฉู่หลานไปแล้ว นางเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้าไม่ค่อยดี
นางรู้ว่าหนิงจ้านมีความหมั่นไส้ในตัวเองและแอบอ่อนไหว แต่ไม่เคยคิดว่าเขาขาดความมีเกียรติ… เมื่อรู้ว่าเขารับเงินของฉู่หลาน นางก็ยังรู้สึกประหลาดใจจริง ๆ
แต่นางก็เข้าใจว่าชีวิตของแต่ละคนไม่เหมือนกัน การเลือกทำสิ่งใดก็ย่อมต่างกัน นางบังคับใจเขาไม่ได้
ยอมให้ตัวเองเป็นตัวของตัวเอง ก็ต้องยอมให้คนอื่นเป็นคนของเขาด้วย
เพียงแต่ในใจก็ยังหวั่นไหวเสียดายอยู่ไม่น้อย…
ไม่นานนัก ฉู่หลานก็เดินเข้ามาในสถานีอนามัย
เขามาบอกเซิ่งหน่วนเรื่องที่หนิงจ้านรับเงินของเขาไป
"หน่วนหน่วน ความจริงพิสูจน์แล้วว่าเธอมองเขาผิดไปเลย ไอ้นั่นมันไอ้บ้านนอกไร้ความรับผิดชอบไร้กระดูกสันหลัง ไม่คุ้มที่เธอจะเหลือบมองมันแม้แต่สายตาเดียว"
เซิ่งหน่วนขมวดคิ้ว "นั่นก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับเธอ"
ฉู่หลานไม่แคร์สีหน้าเย็นชาของนาง ในสายตาเขา เมื่อเขากับซูเหวินเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ที่นางโกรธก็เป็นเรื่องธรรมดา
แต่ถ้านางยอมตัดขาดกับไอ้หนุ่มไร้ถิ่นฐานคนนั้นและกลับเมืองหลวงไปกับเขา สักวันนางก็ย่อมให้อภัยเขา
"ฉันซื้อตั๋วรถของวันหลังจากนี้แล้ว หน่วนหน่วน ฉันซื้อให้เธอด้วยเหมือนกัน"
เซิ่งหน่วนไร้ความรู้สึก "ไปให้พ้น"
ช่วงเวลานั้นเอง ประตูรั้วถูกผลักเปิดออก
เมื่อเห็นหนิงจ้านยืนอยู่ที่ปากประตูรั้ว ฉู่หลานยิ้ม "คงมีเรื่องจะพูดกับเธอ ฉันไม่รบกวนแล้ว หน่วนหน่วน พอกลับไปถึงเรามีเวลากันเพียบ"
พูดจบ ฉู่หลานหันตัว เมื่อเดินผ่านตัวหนิงจ้านก็เหลือบมองเขาช้า ๆ อย่างกึ่งยิ้มกึ่งเย้ยหยัน แล้วจึงเดินจากไป