เซิ่งหน่วนสะดุ้งเฮือก แล้วก็ได้ยินเสียงจากฝ่ายบริการลูกค้าแจ้งว่า “เจ้าของร่าง คือน้องชายของหนิงจ้าน หนิงอานน่ะ”
หนิงจ้านมีน้องชายชื่อหนิงอาน เป็นเด็กที่ย่าหนิงเก็บมาเลี้ยงเหมือนกับหนิงจ้าน แต่เมื่อไม่กี่ปีก่อนหนิงอานป่วยหนักครั้งใหญ่จนเสียเส้นเสียง ทำให้พูดไม่ได้อีกเลย
หนิงจ้านมีย่าที่ชราภาพเสื่อมโทรมอยู่ข้างบน ตัวคนเดียวต้องเลี้ยงดูสามชีวิต จึงมักไม่มีเวลาดูแลหนิงอานเท่าที่ควร
ยิ่งยุคนี้ทุกคนต่างอดตายกันเป็นเรื่องปกติ หนิงอานกับเพื่อน ๆ สองสามคนขึ้นเขาไปเก็บลูกเกาลัดมาเผากิน แต่เพราะหิวจนตาลายแถมยังโดนลูกเกาลัดร้อน ๆ ฉีกคอ ทำให้ติดคาจนหายใจไม่ออก
โชคดีที่จุดเผาเกาลัดอยู่ไม่ไกลจากสถานีอนามัย แต่เมื่อเด็กหนุ่มหลายคนที่ผ่านมาแบกตัวเขาเข้ามาถึง ใบหน้าของเด็กชายเริ่มเขียวคล้ำไปแล้ว
ในเนื้อเรื่องเดิม หนิงอานสำลักตายตรงนั้น หนิงจ้านต้องฝังศพน้องชายด้วยมือตัวเอง แล้วยังต้องดูแลย่าที่ป่วยหนักเพราะเสียใจเกินทน…และด้วยเหตุนี้เอง เขาจึงได้รู้ว่าปัญญาชนสาวคนหนึ่งในหมู่บ้านถูกลักพาตัวไปเมื่อหนึ่งสัปดาห์ให้หลัง
ซูเหวินตกใจจนมือไม้สั่น “หมออวินออกไปข้างนอก ไม่อยู่ในนี้ เดี๋ยว...เกิดอะไรขึ้นกันแน่ นี่จะทำยังไงดี?”
มีคนตะโกนลั่น “ไปตามพี่จ้านเร็ว! อานจะไม่รอดแล้ว!”
เซิ่งหน่วนก้าวขึ้นไปสองก้าว “เอาคนไปให้ฉัน เร็ว!”
เด็กหนุ่มที่แบกหนิงอานมามองเห็นว่าเป็นปัญญาชนสาวผิวขาวนวลจากที่พักปัญญาชนหนุ่มสาว ก็ทั้งร้อนใจทั้งโกรธ “อย่ามายุ่ง ไปอยู่ข้าง ๆ เฉย ๆ ไป!”
ใบหน้าของเซิ่งหน่วนเย็นเฉียบ “ถ้าปล่อยให้เสียเวลาไปอีกหนึ่งนาที เขาไม่มีทางรอดแล้ว”