"เฮ้ย! บ้าเอ๊ย! บ้าเอ๊ย! เราออกมาได้แล้วเหรอ?"
ทั้งสองคนกลับมาที่อพาร์ตเมนต์ของเซี่ยหลาน เฮ่อเฉิงยังคงมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นมาในทันที: "แล้วที่รักคนนั้นล่ะ?"
เซี่ยหลานสีหน้าไม่สู้ดีนัก
เฮ่อเฉิงเพิ่งจะนึกอะไรออกทีหลัง ริมฝีปากขยับเบา ๆ แล้วพูดเอาๆ ว่า "เอ่อ คือว่า บางที บางทีเธอก็ออกมาแล้วเหมือนกัน เพียงแต่อยู่ที่ของเธอเอง เรามองไม่เห็นก็เท่านั้นเอง"
จุดที่เข้าไปต่างกันในประตูทับซ้อน เวลาออกมาก็จะกลับไปยังจุดที่ตัวเองเข้าไป originally
เซี่ยหลานไม่พูดอะไรสักคำ เดินไปที่คอมพิวเตอร์แล้วเข้าสู่เว็บบอร์ดของประตูทับซ้อน... เขาพิมพ์ชื่อ "เซิ่งหน่วน" ลงไป แต่มันไม่มีข้อมูลอะไรเลย
คนที่เข้าไปในโลกนั้น ส่วนใหญ่ล้วนใช้ชื่อปลอม หาไม่เจอก็เป็นเรื่องปกติ
และในไม่กี่วันมานี้ เขาไม่เคยถามชื่อจริงของเธอเลยสักครั้ง...
โลกมันกว้างใหญ่ขนาดนี้ คนสองคนที่ไม่รู้จักกันจะมาพบกันอีก ความเป็นไปได้มันแทบจะไม่มีเลย ยิ่งไปกว่านั้น...
คิดถึงภาพในวินาทีสุดท้ายที่เซิ่งหน่วนถูกรายล้อมด้วยเงาดำจำนวนนับไม่ถ้วน สีหน้าของเซี่ยหลานก็อดไม่ได้ที่จะหม่นหมอง
พวกเขาก็แค่พบกันแบบผ่านมาแล้วผ่านไป
เธออดทนยอมจำนน ระมัดระวังตัว เพียงเพื่อจะได้ที่พึ่งพิงจากเขา... แต่สุดท้าย เธอกลับพุ่งออกไปช่วยเขาเอง
คิดถึงภาพหญิงสาวที่เชื่อฟังเรียกเขาว่าพี่อย่างน่ารักอยู่ข้างกาย หัวใจของเซี่ยหลานก็อึดอัดจนพูดไม่ถูก
เฮ่อเฉิงมองสีหน้าของเขา พยายามปลอบอย่างระมัดระวัง: "เอ่อ คือว่า บางทีคราวหน้าเราอาจจะได้เจอเธออีกก็ได้ คนที่มีใจต่อกัน ต่อให้อยู่ไกลแสนไกลก็ยังได้พบกันอยู่ดี ฮ่าๆ"
เซี่ยหลานเม้มริมฝีปาก หลับตาลง ไม่พูดอะไร
พวกเขาทั้งคู่รู้ดีว่า ความเป็นไปได้นี้แทบจะไม่มีทางเป็นจริง...
ในเวลาเดียวกัน ในโลกภายในประตูทับซ้อน
พวกมนุษย์หายไปหมดแล้ว เหล่าปีศาจที่หลั่งไหลเข้ามาอย่างบ้าคลั่งก็รวมตัวกันอย่างงงงวยในห้องซ้อม ก่อนจะแตกกระเจิงหนีหายไปในทันทีเมื่อไช่เหนียนเหลือบตามองอย่างเย็นชา