ชุดกระโปรงสั้นบนตัวเซิ่งหน่วนกลายเป็นชุดกี่เพ้าสั้นถึงเข่า สีครามเข้มมีลายกราฟิตี ผมยาวของเธอถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยทรงนาจา ดูทันสมัยและสวยงาม จนดูไม่เข้ากับภูเขาป่ารกร้างมืดมิดนี้เอาซะเลย
เธอโผเข้ากอดเซี่ยหลานทันที ซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา เงยหน้าขึ้นยิ้มจนตาหยีเป็นสองพระจันทร์เสี้ยว: "ไม่คิดว่าจะได้เจอพี่อีก ฉันดีใจจะตายอยู่แล้ว"
สถานที่แบบนี้ถือเรื่องความตายเป็นสิ่งต้องห้ามที่สุด เซี่ยหลานขมวดคิ้ว: "อย่าพูดเหลวไหล"
เฮ่อเฉิงที่อยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม: "โอ้ย ที่รักยังมีชีวิตอยู่ได้ ช่วงหลายวันที่ผ่านมาพี่ใหญ่ของเราซึมและเสียใจจะแย่ ตอนนี้เขาวางใจได้แล้วล่ะ"
เซี่ยหลาน: ...
เซิ่งหน่วนยิ้มน้อยๆ: "พี่คิดว่าฉันเป็นอะไรไปแล้ว เลยเสียใจงั้นเหรอ? แสดงว่าพี่ยังเป็นห่วงฉันอยู่ใช่ไหมล่ะ?"
เซี่ยหลานไม่พูดอะไร มือที่วางอยู่บนหลังของหญิงสาวเลื่อนไปที่แขนเธอ ตั้งท่าจะผลักเธอออก แต่เซิ่งหน่วนกลับกอดเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย: "พี่ยังไม่ได้พูดเลย พี่คิดถึงฉันบ้างไหมเนี่ย?"
เฮ่อเฉิงทำเสียงแหลมแสร้งพูดแทรก: "พี่คะ พูดเร็วสิคะ"
เซี่ยหลานมองเขาแบบเอือมระอา: "หุบปาก"
เฮ่อเฉิงยักไหล่...
เซี่ยหลานหันสายตากลับมา มองหญิงสาวที่จ้องเขานิ่ง รอคำตอบอยู่ครู่หนึ่ง ก็ตอบเบาๆ ว่า "อืม"
เพียงเสียงนั้นดังออกมา ก็เห็นหญิงสาวยิ้มแก้มแทบปริทันที
ในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด: "พี่เซิ่ง... คนนี้คือ?"
เซี่ยหลานเงยหน้าขึ้น ก็เห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่เดินตามหลังเซิ่งหน่วนมาด้วย ผมค่อนข้างยาว หวีเป็นแสกกลาง มองดูเผินๆ คล้ายดาวหน้าใหม่ในรายการประกวดร้องเพลงที่เห็นในทีวี
ที่สำคัญคือ เซี่ยหลานสัมผัสได้ถึงแววตาของเด็กหนุ่มคนนี้ที่มองเขามาอย่างมีพิรุธ
เซิ่งหน่วนจูงมือเซี่ยหลานแนะนำให้เด็กหนุ่มรู้จัก: "เฉินเฉิน คนนี้แหละคือพี่ยานเชิงที่ฉันเคยบอกนาย เขาเป็นคนปกป้องฉันในโลกก่อนหน้านี้"
อีกฝ่าย หญิงสาวชุดขาวที่เพิ่งถูกเซี่ยหลานปฏิเสธอย่างไม่ใยดี กัดริมฝีปาก จ้องมองภาพนั้นนิ่ง มือกำแน่นขึ้นเล็กน้อย