เซิ่งหน่วนรู้ดีว่าอิ้งเฉินจะรีบกลับมาในไม่ช้า จึงไม่เสียเวลาให้มาก ลงมือทันที...
ไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ เธอกำลังเดินเพลินอยู่กลางถนน แล้วก็ถูกคนกลุ่มหนึ่งล้อมรอบ ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งชี้หน้าเธอด่าว่า "ไอ้หนูยั่วสวาท แอบหนีออกมาจะไปพบรักกับใครอีก!"
ว่าจบ ชายหนุ่มหลายคนก็เข้ามาล้อมเพื่อลากตัวเธอไป
มีคนข้าง ๆ เอ่ยถามขึ้น หญิงนั้นจึงต้องอธิบายด้วยความอับอายและโกรธเคือง "มันคือน้องรองที่ซื้อมาใหม่ในบ้าน ดื้อยะเยือกแอบหนีออกมา"
พอเห็นว่าเป็นเรื่องส่วนตัวของคนอื่น ก็ไม่มีใครเข้ามายุ่งอีก
เซิ่งหน่วนมองชายหนุ่มทั้งหลายที่ทำท่าโหดเหี้ยมน่าเกรงขามนั้น ก็แทบขำตาย ๆ หัวเราะไม่ออก พวกค้ามนุษย์นี่รู้ตัวไหมนะว่าตอนนี้กลายเป็นพวกค้าอสูรไปแล้ว?
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เธอจึงแสร้งทำเป็นตกใจสับสน แทบไม่ขัดขืนอะไรเลยถูกพวกนั้นจับขึ้นรถม้า ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถูกนำตัวลงจากรถม้าแล้วลากเข้าไปในตระเวณหลังกำแพงหลังหนึ่ง
ตั้งแต่ถูกลากเข้ามา เธอก็ได้รู้จากฝ่ายบริการลูกค้าแล้วว่าพวกนี้มีที่มาที่ไปแบบไหน มันคือรังลับของพ่อค้าร่ำรวยที่สมรู้ร่วมคิดกับราชการ คอยลักพาหรือบังคับขืนชายหนุ่มสาวสาวมาขังไว้ที่นี่เพื่อเป็นของเล่นให้เหล่าขุนนางและผู้มีอิทธิพล
แต่นี่ยังไม่ใช่สิ่งที่น่าชิงชังที่สุด สิ่งที่น่าชิงชังที่สุดคือ พวกนี้ไม่เคยถือว่าชีวิตคนเป็นอะไรเลย
เหล่าขุนนางและพ่อค้าที่ภายนอกดูรุ่งเรืองมักมีความลุ่มหลงที่ห้ามใครรู้ ต่อให้กล้าไม่กล้าเปิดเผยในที่สาธารณะ พอมาถึงรังแห่งความสุขใต้ดินแบบนี้ก็ปลดปล่อยตัวเองจนสุดขีด
ที่นี่มีทั้งชายหญิงที่มาจากตระกูลดีอยู่ไม่น้อย ถูกจับตามองแล้วใช้ทุกวิถีทางลักพาตัวมาแบบเดียวกับเซิ่งหน่วน แล้วก็ถูกกระทำจนเสียชีวิตหรือพิการ