คนทั้งสี่วิ่งขึ้นไปถึงชั้นสามในอึดใจเดียว ห้องฝ่ายธุรการอยู่ทางซ้ายมือ พวกเขาจึงเลี้ยวซ้ายไปทันที แต่ในจังหวะนั้นเอง ลำโพงข้างกำแพงก็ดังขึ้นมาโดยไม่บอกกล่าว
เริ่มจากเสียงกุ๊กกิ๊กของคลื่นวิทยุ ตามด้วยทำนองเพลงที่เสียงเมื่อคืนฮัมออกมาจากลำโพง เป็นเพลงเดียวกับที่เด็กศิลป์กลุ่มนั้นใช้เต้นกัน
โรงเรียนมักเปิดเพลงต่างๆ ผ่านลำโพงเป็นประจำ แต่ในเวลานี้ ในที่โล่งรกร้างเงียบสงัดแบบนี้ จู่ๆ ทำนองนั้นก็ดังขึ้น คนทั้งสี่ถึงกับชะงัก ก่อนที่หนังหัวจะชาไปทั้งใบ
และในขณะเดียวกัน ก็มีเสียงฝีเท้าดังตุบๆๆ จากประตูห้องที่อยู่ใกล้พวกเขาที่สุด... เหมือนกับเมื่อคืนเป๊ะ
“พวกแกไปก่อน!” เซี่ยหลานหันไปบอกเฮ่อเฉิง “กลับไปก่อน ฉันจะไปดูเอง”
เฮ่อเฉิงตัวสั่นเทาแล้วรีบวิ่งลงบันไดไปกับซูหย่า ส่วนเซี่ยหลานพุ่งตรงไปที่ห้องฝ่ายธุรการด้านหน้า แต่ในตอนนั้นเอง เขากลับเห็นเซิ่งหน่วนไม่ได้ตามเฮ่อเฉิงไป แต่กลับวิ่งตามเขามา
ไม่ทันแล้วจะพูดอะไร เซี่ยหลานวิ่งมาถึงหน้าห้องฝ่ายธุรการ ดึงลวดเส้นหนึ่งออกจากกำไลข้อมือ งัดแงะเปิดประตูได้อย่างรวดเร็ว ในขณะเดียวกัน เสียงฝีเท้าตุบๆๆ จากห้องข้างๆ ก็ใกล้เข้ามาที่หน้าประตูมากขึ้นเรื่อยๆ
แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงดังปัง!
ตอนที่เซี่ยหลานผลักประตูเปิด เขาหันกลับไปก็เห็นเซิ่งหน่วนถือไม้ถูพื้นฟาดลงไปที่ลำโพงตัวนั้นจนกระเด็นตกพื้น
แต่ถึงแม้จะถูกฟาดตก ไฟฟ้าดิบโผล่ออกมาแล้ว ลำโพงตัวนั้นก็ยังคงส่งเสียงเพลงออกมาไม่หยุด
เซี่ยหลานพูดเสียงเบา: “มานี่”
เซิ่งหน่วนรีบวิ่งไปหาเขาทันที ระหว่างที่วิ่งผ่านห้องที่มีเสียงฝีเท้า เธอก็เอาไม้ถูพื้นเสียบไว้ที่ลูกบิดประตูไปด้วย