เสียงร้องไห้นั้นราวกับห่อหุ้มด้วยน้ำแข็ง อุณหภูมิในห้องน้ำลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว แม้แต่แสงไฟก็เริ่มกะพริบ
เซิ่งหน่วนเงยหน้ามองครู่หนึ่ง ถอนหายใจยาว: "พอเถอะน่า"
แสงไฟชะงักไปชั่วขณะ
นางเดินเข้าไป คว้าไม้ถูพื้นที่เสียบไว้ที่ประตูโยนทิ้งไปหนึ่งที แล้วกระชากเปิดประตูห้องที่ถูกถังขยะอะไรสักอย่างขวางไว้
ในห้องนั้น ร่างหนึ่งขดตัวอยู่ตรงนั้น เป็นเด็กหนุ่มผิวขาวผ่อง รูปร่างบางบาง
เด็กหนุ่มกอดตัวเองขดอยู่บนพื้น เงยหน้ามองเซิ่งหน่วน รอบดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีดำคล้ำ ดวงตาฉายแววเวทนาอย่างยิ่ง แต่กลับดูน่าสยดสยองจนใจสั่น
ดวงตาของเขากลายเป็นสีดำสนิท ค่อย ๆ ยื่นมือมาทางเซิ่งหน่วน... วินาทีถัดมา เซิ่งหน่วนก็ฟาดมือเขาปังหนึ่งที: "อย่ามือไม้จับต้องสิ ใครแกล้งเจ้า เจ้าก็ตีกลับไปสิ หลบมาร้องไห้มีแต่จะทำให้คนอื่นยิ่งได้ใจ"
นางยื่นมือดึงเด็กหนุ่มลุกขึ้น จึงได้เห็นว่า กางเกงซ้อมสีดำที่ขาของเขาชำรุดขาดวิ่นไปแล้ว
เด็กหนุ่มรู้สึกได้ถึงสายตา จึงนิ่งมองนาง แล้วถอยหลังไปเล็กน้อย อยากจะปิดบังสภาพยับเยินของตัวเองไว้
เซิ่งหน่วนยื่นมือออกไปช้า ๆ... ดวงตากลายเป็นสีดำสนิทในชั่วพริบตา
วินาทีถัดมา กางเกงขาดวิ่นของเด็กหนุ่มก็กลับเป็นดังเดิม
เดิมทีมันคือสิ่งที่รวมตัวจากพลังหยิน จึงย่อมเปลี่ยนแปลงได้
เด็กหนุ่มก้มมองกางเกงตัวเองเงียบ ๆ ครู่หนึ่ง แล้วหันมามองเซิ่งหน่วน... ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว: "ขอบคุณเจ้า ข้าชื่อไช่เหนียน"
เสียงเพิ่งจะจบลง เด็กหนุ่มก็หายไปจากตรงหน้าเธอในพริบตา
เซิ่งหน่วนถอนหายใจแล้วหันหลังเดินออกไป พอออกจากห้องน้ำมาก็เห็นจ้าวกัง อารมณ์ร้อนนั้นยืนอยู่ตรงหน้า
พอเห็นนางเดินออกมาจากห้องน้ำชาย จ้าวกังหรี่ตามอง แล้วก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก้มหน้ามองนางพร้อมยิ้มเยาะอย่างไม่ดี: "แกไปห้องน้ำชายทำไม?"
เซิ่งหน่วนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูด: "ฉันได้ยินเสียงคนร้องไห้ในห้องน้ำหญิง ไม่กล้าเข้าไป"