ชั่วขณะที่ลืมตาขึ้นในพื้นที่เก็บของ เซิ่งหน่วนยังคงเผลอสติไม่ทัน กระพริบตาปรือ ๆ จึงได้สติว่าสายตาไม่ได้เห็นสีเขียวเข้มอันรกทึบแบบนั้นอีกแล้ว
ความทรงจำในโลกที่แล้วกำลังค่อย ๆ จางหาย ภาพสุดท้ายที่เหลืออยู่ คือสิ่งที่เธอได้เห็นในยามที่ชีวิตกำลังจะดับสูญ
เวลานั้นเธอผมขาวโพลน ชีวิตถึงทางตัน แต่คนที่อยู่เคียงข้างเพื่ออยู่เป็นเพื่อนเธอ ชินเหนี่ยที่แปลงร่างเป็นชายชรา กลับจู่ ๆ ฟื้นคืนสู่ร่างเดิมที่อ่อนเยาว
จากนั้น จุดแสงสีเขียวเรืองรองก็เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของเขา...
หลังจากที่เธอหลับตาลง จิตสำนึกของเธอเหมือนจะค้างอยู่ชั่วขณะหนึ่ง
ในชั่ววูบสั้น ๆ นั้น เธอเห็นตัวเองนอนอยู่บนเก้าอี้พัก ข้าง ๆ ชินเหนี่ยได้กลายเป็นต้นโพธิ์ยักษ์
กิ่งก้านของต้นโพธิ์ค่อย ๆ ทอดยาวมา ห่อหุ้มร่างที่ชราภาพและไร้ลมหายใจไว้ทีละชั้น แล้วลากลงใต้ดิน
สุดท้าย จุดแสงสีเขียวเรืองรองบนต้นโพธิ์สลายจนหมดสิ้น ต้นโพธิ์ยักษ์กางกิ่งก้านใบเขียวตระหง่านอยู่กลางลาน ไม่มีกลิ่นอายของปีศาจหลงเหลือแม้แต่น้อย
ฉินเนี่ยสลายพลังการบำเพ็ญแห่งปีศาจจนหมดสิ้น กระทั่งวิญญาณของตนเองก็สลาย...ร่างปีศาจไม้ที่เคยใช้อาศัยกลับคืนสู่การเป็นเพียงต้นหวยธรรมดาที่ไร้วิญญาณรู้ตัว
ใต้ต้นไม้ ใช้ไม้โพธิ์เป็นโลงศพ ฝังศพสตรีนางหนึ่งเอาไว้
ภาพนั้นแผ่กระจายออก กลายเป็นเศษสะเก็ดด่าง ๆ นับไม่ถ้วนในจิตสำนึกของเซิ่งหน่วน...
"เจ้าของร่าง ยินดีต้อนรับกลับมาครับ"
น้ำเสียงของฝ่ายบริการลูกค้าช่างร่าเริงเสียนี่กระไร "ไม่ต้องให้ฉันพูด คุณคงเดาได้อยู่แล้วใช่ไหม คะแนนของโลกที่แล้วของเรายังคงเป็น..."
เซิ่งหน่วนยิ้มขำแล้วตอบอย่างให้ความร่วมมือ "เอส"
ฝ่ายบริการลูกค้า: "ถูกต้อง! ไม่มีผิด ฉันคือฉัน ฝ่ายบริการลูกค้ารุ่นใหม่ที่เก่งที่สุด...ไม่สิ ระบบรุ่นใหม่ที่ยอดเยี่ยมที่สุด!"
เซิ่งหน่วนยกมุมปาก ฟังฝ่ายบริการลูกค้าอวดโอ่อยู่ตรงนั้นด้วยความขบขัน
อวดว่าตอนนี้มันมีชื่อเสียงโด่งดังแค่ไหนในสำนักงานซ่อมแซมกาลเวลา มีฐานะสูงส่งแค่ไหน และมีระบบอื่นอีกเท่าไรที่อยากทำความรู้จัก อยากเรียนเอาประสบการณ์จากมัน
นานหลายสบาย ฝ่ายบริการลูกค้าถึงได้หยุดพักลง