เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เซิ่งหน่วนอาบน้ำแต่งตัวเสร็จออกมาก็เห็นกู้หรานนั่งอยู่ที่โต๊ะกินอาหารเช้าอยู่แล้ว
สามีภรรยากู้เจิ้งกั๋วออกไปทำงานแต่เช้า บนโต๊ะวางอาหารเช้าไว้สองชุด เซิ่งหน่วนเดินตรงไปนั่งลง "สวัสดีตอนเช้าค่ะพี่ชาย"
กู้หรานเงยหน้าขึ้นมองเธอแวบหนึ่ง ไม่พูดอะไร
ในเนื้อเรื่องเดิม คืนแรกต้นร่างพูดจาไม่สุภาพกับอาหารที่เยว่หลิงทำ เช้าวันรุ่งขึ้นเยว่หลิงกังวลว่าเธอยังจะไม่ชอบกินอีก ก็เลยไม่ได้ทำอาหารเช้าให้ต้นร่าง แต่ให้กู้หรานเอาเงินไปให้ต้นร่างเป็นค่าอาหารเช้า
แล้วต้นร่างก็ถูกบังคับให้เหยียดหยามกู้หรานอีกครั้ง พูดว่าให้เขาเก็บเงินที่ซ่อมรถเก่าๆ หาได้ไป เธอรังเกียจว่าซอมซ่อ
แต่เมื่อคืน เซิ่งหน่วนสำลักเลยหนีจุดเนื้อเรื่องเดิมไปได้ เช้าวันนี้เนื้อเรื่องก็เลยเปลี่ยนไป
ไม่มีฉากที่กู้หรานให้เงิน ก็ไม่มีจุดเนื้อเรื่องที่บังคับให้เหยียดหยามกู้หราน เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก นั่งลงกินข้าว หลังจากกินเสร็จก็ล้างจานของตัวเอง แล้วโบกมือให้กู้หราน "ไปก่อนนะ พี่ชาย ลาก่อน"
หญิงสาวเดินออกไปข้างนอก กู้หรานหันกลับมามองแวบหนึ่ง ก่อนจะหันหน้ากลับไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เซิ่งหน่วนเดินออกไป ระหว่างทางได้สอบถามจากฝ่ายบริการลูกค้า ว่าระดับความรู้สึกที่กู้หรานมีต่อเธอยังคงเป็นลบห้าสิบ ก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่ายังดีที่ไม่แย่ลงเหมือนในเนื้อเรื่องเดิม
ถึงจะไม่ดีขึ้น แต่ก็ไม่ได้แย่ลงต่อเนื่องเหมือนในเนื้อเรื่องเดิม
ข้างนอกฝนตกปรอยๆ เธอหยิบร่มออกมาจากกระเป๋า กางออกแล้วรีบเดินไปที่ขอบถนน... เพิ่งจะเดินไปถึงหน้าประตูหมู่บ้าน ก็เห็นคนคนหนึ่งนั่งอยู่บนรถเข็น กำลังเคลื่อนไปตามทางเท้าข้างหน้า
ดูเป็นผู้ชายรูปร่างค่อนข้างสูงใหญ่ แต่ตัวเปียกฝนไปหมดแล้ว มือทั้งสองข้างค่อยๆ หมุนรถเข็นไปมา ดูท่าทางทั้งอับจนทั้งน่าสงสาร