หลังเลิกเรียนวิชาใหญ่สองวิชา ก็ถึงเวลาอาหารกลางวัน เวินเซียวไปห้องน้ำ เซิ่งหน่วนลงไปก่อนคนเดียว พอถึงชั้นล่างก็ได้ยินเสียงคนเรียกเธอ
“เซิ่งหน่วน”
เซิ่งหน่วนหันกลับไป ก็เห็นกลุ่มสาวๆ ที่เจ้าของร่างเดิมรู้จักและอยู่ในวงสังคมเดียวกัน สมัยก่อนเจ้าของร่างเดิมกับพวกนั้นก็แค่หน้าไหว้หลังหลอกกัน ตอนนี้พวกนั้นเห็นเธอ ก็ไม่ปิดบังความยินดีในแสบตาอีกต่อไป
คนนำกลุ่มชื่อ เหอจิงจิง เดินมาถึงหน้าเซิ่งหน่วนก่อน พูดพร้อมรอยยิ้ม: “หน่วนหน่วน บังเอิญจังเลย แนะนำเพื่อนใหม่ให้รู้จักหน่อยนะ”
ตอนนี้คนที่อยู่ข้างหลังเหอจิงจิงก็เดินมาถึง ในนั้นมีนางเอกของโลกนี้ กู้เจียว ด้วย
ผิวขาวเนียน ใบหน้าละเอียดอ่อน ท่าทางอ่อนแอ สมกับเป็นสาวน้อยราวกับดอกไลแลคที่เวินเซียวพูดถึงจริงๆ
พอเห็นเซิ่งหน่วน กู้เจียวยกมือก้มหัวลงทันที ท่าทางไม่สบายใจมาก
เหอจิงจิงยิ้มมุมปาก: “เฮ้ ดูความจำฉันสิ พวกคุณน่าจะรู้จักกันแล้วนี่นา กู้เจียว ทำไมไม่ทักทายคุณหนูเซิ่งล่ะ”
คำว่า “คุณหนูเซิ่ง” ที่ออกจากปากเหอจิงจิงเน้นหนักมาก สาวสองคนที่อยู่ข้างๆ กู้เจียวก็ทำท่าจะรอดูเรื่องสนุก
กู้เจียวกลับกัดริมฝีปากแล้วอ้อนวอนเสียงเบา: “พอเถอะ หน่วนหน่วนไม่ชอบฉัน ฉัน…”
พูดยังไม่ทันจบก็ถูกเหอจิงจิงขัดขึ้น: “กลัวนางทำไม”
กู้เจียวนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วเหมือนรวบรวมความกล้าได้ พูดกับเซิ่งหน่วน: “พี่เซิ่งหน่วน สวัสดีค่ะ”
จุดบังคับเนื้อเรื่องมาถึงอีกแล้ว
ในเนื้อเรื่องเดิม เจ้าของร่างเดิมไม่เคยให้สีหน้ากู้เจียวดีๆ เลย เซิ่งหน่วนลูบจมูกที่คันเล็กน้อย แล้วพูดเสียงอู้อี้: “เราสองคนเกิดวันเดียวกัน ตอนนี้เธอเรียกฉันว่าพี่ ฉันไม่รู้จะรับได้หรือเปล่า”
กู้เจียวตัวแข็งทื่อ กำลังจะพูดอะไรอีก แต่เซิ่งหน่วนกลับหันไปมองเหอจิงจิงทันที
เจ้าของร่างเดิมไม่ได้สนใจเหอจิงจิงกับพวก แต่เธอก็ไม่ติดใจที่จะดูแลให้ครบทุกคน: “ยังไงล่ะ ไกลตั้งไกลยังรีบร้อนจะเข้ามาหา ฉันจะเลี้ยงข้าวพวกเธอหรือยังไง ถึงได้ขยันขนาดนี้”