หนึ่งปีต่อมา เดือนกันยายน หน้าหอพักหญิงมหาวิทยาลัยปักกิ่ง เซิ่งหน่วนกับหญิงสาวคนหนึ่งช่วยกันลากกระเป๋าเดินทางและถือสัมภาระ เคาะประตูหอพักหญิงห้องหนึ่ง
สาวคณะการเงินเก้าคน หอพักสี่คนที่เธอมาเป็นคนสุดท้าย จึงกลายเป็นคนที่เกินมาพอดี ต้องมาอยู่หอพักของคณะบริหารซึ่งเหลือเตียงว่างหนึ่งเตียง
เคาะประตูเข้าไป สาวอีกสามคนกำลังเก็บของไปพลางคุยกันไปพลาง เซิ่งหน่วนยิ้มแนะนำตัว: "ฉันเซิ่งหน่วน จากคณะการเงิน ต่อไปนี้พวกเราเป็นเพื่อนร่วมห้องกันแล้ว ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"
สาวสามคนนั้นรีบเดินเข้ามาช่วยเธอถือของ ท่าทางอบอุ่นและเป็นกันเองมาก
หญิงสาวข้างกายเซิ่งหน่วนคือผู้ช่วยตัวน้อยของบริษัทฉีเยว่ ฉีเยว่ต้องไปดูแลคุณตาฉีที่ต่างประเทศ เพราะสภาพอากาศทำให้เครื่องบินขึ้นไม่ได้ จึงต้องกลับมาช้ากว่ากำหนดหนึ่งวัน ไม่สามารถมาเป็นเพื่อนเธอได้ ก็เลยจัดให้ผู้ช่วยบริษัทมาคอยดูแล
เซิ่งหน่วนจัดการข้าวของจนเรียบร้อยแล้วก็หันไปขอบคุณหยางหลินผู้ช่วย: "วันนี้ขอบคุณพี่หยางมากนะคะ ที่ต้องเหนื่อยวิ่งเป็นเพื่อนฉันตั้งครึ่งวัน"
หยางหลินยิ้มตาเป็นห่วง: "จะเกรงใจไปไยล่ะ ปกติวันเสาร์อาทิตย์ฉันก็ไม่ได้มีธุระอะไรอยู่แล้ว"
พูดจบก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เซิ่งหน่วน: "วันนี้ฉันทำงานล่วงเวลาทั้งวัน ได้ค่าโอทีเท่ากับเงินเดือนทั้งอาทิตย์เลย เพราะฉะนั้น ต่อไปถ้ามีเรื่องดี ๆ แบบนี้อีก หน่วนหน่วนต้องคิดถึงฉันไว้ด้วยนะ"
เซิ่งหน่วนก็ถูกทำเอาหัวเราะออกมา: "ได้สิ วันหลังเลี้ยงกาแฟเธอ"
"เอาล่ะ งั้นเธอเก็บของเถอะ ฉันไม่รบกวนแล้ว" หยางหลินโบกมือลาเธอแล้วหันหลังเดินจากไป
เซิ่งหน่วนเก็บข้าวของไปพลางก็แนะนำตัวกับเพื่อนร่วมห้องไปพลาง
สาวสามคนนี้เรียนคณะบริหาร แต่จริง ๆ แล้วพวกเธอเป็นเด็กที่มีความสามารถพิเศษทางศิลปะ สองคนเล่นดนตรี อีกคนเต้น และฝีมือไม่ธรรมดากันทั้งนั้น
ซูหน่าที่สูงที่สุดในกลุ่มยังเป็นที่หนึ่งของสาขาเต้นรำรุ่นนี้อีกด้วย