ได้ยินคำพูดของเซิ่งเฟยหราน ทุกคนพร้อมหันมองเซิ่งหน่วน โจวปิงกับคนอีกไม่กี่คนที่สนิทกับเฉินจูร้อนใจขึ้นทันที "แก้วยังมีอะไรจะพูดอีก!"
"หัวหน้า จับผู้หญิงคนนี้ไปเลย เราต้องล้างแค้นให้เฉินจู"
"ถูกแล้ว ฆ่าคนต้องชดใช้ชีวิต!"
สิงอี้ขมวดคิ้วมองเซิ่งหน่วน "แก้วังจะทำอะไรกันแน่"
เขารู้ว่าคนกระทำคงไม่ใช่เซิ่งหน่วน แต่เข้าใจไม่ได้ว่าทำไมเธอถึงยืนอยู่ตรงนั้นปล่อยให้คนอื่นใส่ร้ายตามอำเภอใจ
เซิ่งหน่วนแค่นไหล่ "ไม่ทำอะไร แค่ช่างมันว่างจนอยากดูตัวโง่บางตัวเต้นระบำ... แถมรอลูกน้องที่มารับฉันด้วย"
สิงอี้อึ้งไปชั่วขณะ และในจังหวะนั้นเอง เสียงไซเรนก็ดังขึ้นจากด้านนอก
"เตือนภัย ฝูงสัตว์โจมตี! เตือนภัย ฝูงสัตว์โจมตี!"
สิงอี้รีบเปิดแผงควบคุมบนทางเดินข้าง ๆ จากนั้นก็เห็นภาพจากกล้องวงจรปิดนอกฐาน — บนทุ่งร้างนอกฐานหมาป่าปรากฏดวงตาสีเขียววูบวาบนับไม่ถ้วน สัตว์ร้ายนับพันนับหมื่นล้อมฐานเอาไว้อย่างมุ่งหมาย
บนฟ้ายังมีเงาดำขนาดมหึมาบินวนอยู่
พร้อมกันนั้น พื้นดินก็มีเถาวัลย์ผุดขึ้นมาแน่นเต็มตา...
"ได้แล้ว ฉันต้องไปแล้ว"
เซิ่งหน่วนชูมือเรียกดาบยาวกลับเข้ามือ แล้วเดินไปหาเติ้งจงเฉวียน เติ้งจงเฉวียนแข็งค้าง รีบถอยหลัง "แก้จะทำอะไร เซิ่งหน่วน แก้จะทำอะไร!"
เซิ่งหน่วนขยับมือ ดาบยาวแทงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเติ้งจงเฉวียนแล้วเล็งออกมาพร้อมกองผ้าก๊อซเปื้อนเลือด "ศาสตราจารย์เติ้ง จะขออธิบายไหมว่านี่มันอะไร"
เติ้งจงเฉวียนอึ้งไปชั่วครู่แล้วรีบแก้ตัว "นี่ผมใส่ผิดเข้าไว้ในกระเป๋าตอนรักษาแผลให้คนไข้ตอนกลางวัน"
เซิ่งหน่วนเล็งผ้าก๊อซไว้ที่ปลายดาบแล้วโยนให้โจวปิง "เอาไปตรวจดูก็ได้ว่าใช่เลือดของคุณหนูเฉินที่แก้วรักใช่หรือไม่"
โจวปิงแข็งค้างทันที
สีหน้าของเติ้งจงเฉวียนก็แข็งค้างในเสี้ยววินาทีเดียวกัน