ในทางเดินมืดมิด กล้องวงจรปิดที่ใช้เฝ้าระวังถูกเฉินจูทำพังไปแล้ว……
เติ้งจงฉวนแบกเฉินจูไว้บนบ่า เมื่อเดินมาถึงไม่ไกลจากหน้าห้องของเซิ่งหน่วน เขาก็เอาผ้าก๊อซที่ห้ามเลือดบนตัวเฉินจูออก แล้วแหกเข้าไปไว้ในกระเป๋าตัวเอง
เพราะเมื่อครู่เขากลัวว่าจะทิ้งร่องรอยเลือดไว้ตามทาง……
แผนการของเติ้งจงฉวนเรียบร้อยดี อีกไม่ชาเขาจะเหวี่ยงเฉินจูทิ้งไว้หน้าประตูห้องเซิ่งหน่วน แล้วตะโกนออกไปว่า……เขาเพิ่งเดินผ่านมาพอดี แล้วก็เห็นเซิ่งหน่วนฆ่าคน
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนมื้อเย็นเซิ่งหน่วนเพิ่งทะเลาะกับเฉินจูต่อหน้าทุกคน งั้นก็คือ เฉินจูมายั่วโมโหยามค่ำคืนแต่กลับถูกเซิ่งหน่วนสังหาร……ฟังดูสมเหตุสมผลชะมัด
แต่ในจังหวะที่เติ้งจงฉวนเหวี่ยงร่างใกล้ตายของเฉินจูลงกับพื้น กำลังจะเปล่งเสียงร้อง ประตูห้องของเซิ่งเฝยหรานกลับเปิดออกเสียก่อน
เซิ่งเฟยหรานนอนไม่หลับ ตั้งใจจะไปคุยกับเซิ่งหน่วน แต่พอเปิดประตูออกกลับเห็นเติ้งจงฉวนประคองคนหนึ่งอยู่โดยไม่ได้ตั้งใจ
เติ้งจงฉวนเองก็ไม่คิดว่าใกล้เที่ยงคืนแล้วเซิ่งเฟยหรานจะยังไม่นอน ทั้งร่างแข็งค้างอยู่ตรงนั้น
และในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องของเซิ่งหน่วนก็เปิดออกด้วย
เปิดประตูออกมาแล้วเธอก็แขนอ้อม พิงขอบประตูมองเขายิ้ม ๆ ไม่ยิ้ม ๆ “ศาสตราจารย์เติ้ง กลางดึก ๆ ไม่นอน มาหาเซ็งทำไม มาหาความตายหรือเปล่า?”
เติ้งจงฉวนถอยหลังไปสองสามก้าว แววตาวาบความโหดเหี้ยมผ่านไป แล้วก็เหวี่ยงร่างใกล้ตายของเฉินจูลงกับพื้น ตะโกนลั่น “อา! ฆ่าคนกัน! ใครก็ได้ช่วยด้วย! มีคนถูกฆ่า!”