“โชคดีมาเถอะเรามีโชคดี โชคดีนำพาความสุขและความรัก โชคดีมาเถอะเรามีโชคดี……”
เซิ่งหน่วนลืมตาขึ้นก็ได้ยินเสียงฝ่ายบริการลูกค้าที่ร่าเริงสุดขีด ถึงกับอยากหัวเราะ “เธอเปลี่ยนเพลงแล้วเหรอ?”
แต่สไตล์ไม่เปลี่ยน สไตล์ที่ชอบคงที่มาก ล้วนเป็นเพลงมงคลแบบนี้
พูดยังไม่ทันจบ เซิ่งหน่วนก็เพิ่งรู้สึกได้ถึงสิ่งอื่น: พื้นที่เก็บของของระบบนี้เปลี่ยนไปแล้ว
ยังเป็นที่เดิม เพียงแต่มองไม่เห็นความว่างเปล่าที่เคยถูกหมอกปกคลุมโดยรอบอีกต่อไป กลับกลายเป็นห้องหนึ่งแทน
ผนังสีครีมอ่อน มีตุ๊กตาแขวนอยู่ด้านบน
และใต้ตัวเธอก็เป็นเตียงใหญ่ที่นุ่มนวล เตียงใหญ่ปูด้วยผ้าปูสีชมพู…เหมือนห้องธรรมดาแต่ก็อบอุ่น
เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “นี่ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
ฝ่ายบริการลูกค้าหัวเราะคิกคัก “พวกนี้คือรางวัลนะ... การประเมินรางวัลปลายปี ฉันได้รางวัลระบบยอดเยี่ยมสิบอันดับ เจ้าของร่างก็มีส่วนด้วย นี่คือสิ่งที่ระบบหลักตอบแทน”
เซิ่งหน่วนเข้าใจ แล้วก็เอ่ยชมอย่างเอาใจ “เก่งขนาดนั้นเลยเหรอ! น่าทึ่งมาก น่าทึ่งมาก มองระบบจากภายนอกไม่ได้เลยนะ……”
ฝ่ายบริการลูกค้าไม่พอใจ “อะไรกัน เล่าความเก่งของฉันเห็นได้ชัดอยู่แล้วนี่นา”
เซิ่งหน่วนหัวเราะ “ได้ๆๆ เธอเก่ง เธอพูดได้หมด!”
ฝ่ายบริการลูกค้าหยิ่งผยอง “ก็แน่นอน ใครใช้ให้ฉันมีพรสวรรค์และทุ่มเท ฉันไม่ได้เป็นสิบยอดเยี่ยมแล้วใครจะได้ ฉันไม่ได้รางวัลแล้วใครจะได้……แค่กๆ เอ่อ คือว่า ฉันจะพยายามต่อไป จะไม่หยิ่งผยองโดยง่ายเด็ดขาด!”
เซิ่งหน่วนพยักหน้าหงึกๆ กลั้นหัวเราะ “ตามใจเธอ ตามใจเธอ”
ฝ่ายบริการลูกค้ากระแอมเบาๆ ทำเป็นจริงจัง พยายามทำตัวเป็นระบบที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว “ต่อไปจะเริ่มส่งข้อมูลภารกิจใหม่ เจ้าของร่างเตรียมรับได้……”