ถึงแม้ฉีเยว่จะไม่ค่อยได้ลางาน แต่การลางานก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เซิ่งหน่วนไม่ได้ใส่ใจ นั่งอยู่ตรงนั้นแก้โจทย์ยากต่อไป
หลังเลิกเรียนตอนบ่าย พอเธอเรียนคลาสพิเศษจบก็ปาเข้าไปสองทุ่มกว่าแล้ว
ทุกครั้งหลังเลิกคลาสพิเศษ เซิ่งหน่วนรู้สึกเหมือนร่างกายถูกดูดพลังจนหมด สภาพตอนกลับบ้านถึงกับลืมเอาถุงหนังสือไปด้วย ตั้งใจว่าพอถึงบ้านจะอาบน้ำแล้วนอนเลย
แต่ทว่า ขณะที่เธอเพิ่งก้าวออกจากประตูโรงเรียน ก็ได้รับสายจากเซิ่งซิงเยว่โดยไม่ทันตั้งตัว
เซิ่งหน่วนแรกเริ่มจะกดวางสายทิ้ง แต่ inexplicably กลับเกิดความกระสับกระส่ายขึ้นมาเล็กน้อย สุดท้ายเธอก็เลือกที่จะรับสาย
ไม่นานนัก เสียงของเซิ่งซิงเยว่ก็ดังขึ้นพร้อมกับแฝงรอยยิ้ม: "พี่สาว ทำอะไรอยู่เหรอ?"
เซิ่งหน่วนขมวดคิ้ว: "ลดน้ำลายเถอะ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ"
เซิ่งซิงเยว่หยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็หัวเราะต่อ: "จริงๆ ก็ไม่มีเรื่องใหญ่หรอก แค่อยากชวนพี่มาดูอะไรสนุกๆ น่าน หนานหูอี้เฮ่า รีบมานะ... ดาราหน้าตาดีคนนั้นของพี่ก็อยู่ที่นี่ด้วย"
สีหน้าเซิ่งหน่วนเปลี่ยนไปเล็กน้อย: "เซิ่งซิงเยว่ แกจะทำอะไร?"
"มาถึงก็รู้เองแหละ" เซิ่งซิงเยว่วางสายทันที
ได้ยินเสียงสัญญาณตัดสายในหูฟัง เซิ่งหน่วนขมวดคิ้วแล้วโทรหาเฉิงอวี้
เฉิงอวี้รับสายเร็วมาก เซิ่งหน่วนได้ยินเสียงรอบข้างเขาค่อนข้างอึกทึก จากนั้นก็เอ่ยถามเชิงหยั่งใจ: "เฉิงอวี้ ตอนนี้ยุ่งอยู่ไหม?"
"ไม่ยุ่ง"
เฉิงอวี้เหมือนหาที่สงบๆ ได้สักที่: "ผู้จัดการพาผมมางานเลี้ยง ต่างก็เป็นคนในวงการทั้งนั้น เป็นอะไรไป มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?"