เซิ่งหน่วนรู้ดีว่าสถานการณ์ตรงหน้าเป็นยังไง: จู่ๆ เย่หนานเหิงก็โผล่ขึ้นมาบนอันดับดาวเด่นประจำโรงเรียน มีคนบอกว่าเขาหล่อกว่ากู้หลานเฟิงด้วยซ้ำ
กู้หลานเฟิงที่เป็นดาวเด่นยังไม่ทันพูดอะไร ต้นร่างเซิ่งหน่วนกลับโมโหก่อน
เย่หนานเหิงมาจากครอบครัวยากจน เขาต้องตระเวนทำงานพิเศษตามที่ต่างๆ ทั้งในและนอกโรงเรียนเพื่อหาเงินเลี้ยงชีพ... ช่วงอายุที่ควรจะเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน เขากลับใช้ชีวิตอย่างยุ่งวุ่นวาย ต่ำต้อย และน่าอเนจอนาถ
แถมเขายังมีนิสัยหดหู่ เก็บตัว เข้ากับใครไม่ค่อยได้ แทบทุกคนจึงพากันหลบเลี่ยงเขา
ในสายตาของต้นร่าง คนแบบนี้จะมีสิทธิ์อะไรไปเทียบกับกู้หลานเฟิง
นางอยากกลั่นแกล้งเย่หนานเหิง พอรู้ว่าเย่หนานเหิงบ้านจน แถมยังมีแม่ที่ต้องใช้เงินรักษาโรคเป็นเวลานาน นางก็จงใจจ้างเย่หนานเหิงมาเป็นเด็กวิ่งเล่นให้ แล้วหาโอกาสข่มเหงเขา
ตอนแรกเย่หนานเหิงไม่ยอม แต่ต้นร่างเพื่อให้ได้ดังใจ จึงหาวิธีต่างๆ นานามาทำลายโอกาสทำงานพิเศษของเขา บีบให้เขาไม่มีทางเลือก ต้องรับงานที่ต้นร่างให้ แล้วก็กลั่นแกล้งเหยียดหยามเขาสารพัด
ส่วนสถานการณ์ตอนนี้ก็คือต้นร่างจงใจให้เย่หนานเหิงไปซื้อไอศกรีมที่ร้านฝั่งตรงข้ามท่ามกลางอากาศร้อนระอุ... ระยะทางไกลขนาดนั้น พอกลับมาถึงก็ต้องละลายแน่นอน
แล้วต้นร่างก็ถือโอกาสนี้ ต่อหน้าธารกำนัล ปาไอศกรีมที่ละลายเละเทะใส่ตัวเย่หนานเหิง
สายตารอบข้างต่างพากันเหล่มามองทางนี้ เซิ่งหน่วนมองเย่หนานเหิงที่เปรอะเปื้อนไปทั้งตัวอย่างช่วยไม่ได้ ก็รู้สึกขัดตาขึ้นมาทันที
เป็นทายาทตระกูลมหาเศรษฐี สูงส่งเหลือเกิน ไม่ใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยให้สบายใจ จะมาคิดสั้นกับพวกเด็กอนุบาลแบบนี้... ต้นร่างก็ช่างว่างจริงๆ
พวกหนุ่มๆ ในคลับไม่ดีตรงไหน?
จ่ายเงินพอ พวกนั้นก็จะมารุมเรียกพี่สาว หวานและเชื่อฟังขนาดนั้น... ไปมีเรื่องกับใครเขาทำไม
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวนาง: "ขอให้เจ้าภารกิจโฟกัสที่ภารกิจ"
เซิ่งหน่วนรู้สึกตัว สะดุ้งเฮือกแล้วขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ: "ฝ่ายบริการลูกค้ามีสิทธิ์มารบกวนเจ้าภารกิจตามอำเภอใจหรือไง?"
เสียงนั้นอึ้งไปชั่วครู่: "ฉันคือระบบ ไม่ใช่ฝ่ายบริการลูกค้า"
เซิ่งหน่วน: "ได้ๆ ฝ่ายบริการลูกค้า..."
ระบบ: ...
เวลาหยุดนิ่งสิ้นสุดลง เสียงรอบข้างกลับมาอีกครั้ง เซิ่งหน่วนมองเด็กหนุ่มข้างหน้าที่นิ่งเงียบ ดูเหมือนจะว่านอนสอนง่ายนัก ก็อดอุทานในใจไม่ได้
นางรู้พล็อตเรื่องเดิม และรู้ดีว่าเด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้ต่ำต้อยและอ่อนแออย่างที่เห็นภายนอก... ในบทความต้นฉบับ เย่หนานเหิงระหว่างเรียนหนังสือ งานพิเศษที่ทำเงินมากที่สุดคือการเป็นนักสู้ใต้ดิน
ในโรงเรียน เขาคือเด็กยากจนที่เงียบขรึม แต่ในสนามมวย... เขาคือหมาป่าเดียวดายที่ทุกคนหวาดกลัว โหดร้ายกับคนอื่น และโหดร้ายกับตัวเอง!
ในพล็อตต้นฉบับ ต่อมาเขาแก้แค้นต้นร่างที่ทำกับเขาไว้สิบเท่าร้อยเท่า บีบให้ต้นร่างจนมุม
ส่วนนาง เพิ่งปาไอศกรีมใส่เย่หนานเหิงจนเปรอะเปื้อนต่อหน้าธารกำนัล
ตอนนั้นเอง หญิงสาวข้างๆ ก็แกล้งยุแหย่: "หน่วนหน่วน ให้น้องเขาไปซื้อใหม่เถอะ"
เซิ่งหน่วนหันไปเลิกคิ้ว: "มึงจะมาสอนกูทำงาน?
"เพื่อนสนิทจอมปลอมคนนั้นชะงักไปทันที มองนางอย่างงงๆ
เซิ่งหน่วนหัวเราะเยาะ: "มีแค่ฉันเท่านั้นที่รังแกเขาได้... เข้าใจไหม?"
เพื่อนสนิทจอมปลอมรอบข้างสีหน้าเผยความเก้อเขิน แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร แค่ตอบรับอย่างจนใจ
เซิ่งหน่วนถอนใจ ถอนสายตามองกลับไปที่เย่หนานเหิงตรงหน้า แล้วเชิดคาง: "เอาล่ะ นายไปได้แล้ว"
เย่หนานเหิงชะงักไปนิดหน่อย แอบรู้สึกสงสัยในใจ
ไอ้โง่นี่วันนี้ทำไมอยู่ดีๆ เปลี่ยนไป... ตามสไตล์ของนาง ควรจะโดนยุแหย่แล้วยิ่งได้คืบเอาห้าเก้า ไปสนุกกับเขาต่อไปไม่ใช่เหรอ?
แต่ที่ไอ้โง่เลิกยุ่งก็เป็นเรื่องดี เขายังมีธุระอื่นอีก
เย่หนานเหิงตอบรับ "อืม" แล้วพูดเสียงเรียบ: "ค่าแรงวันนี้ยังไม่ได้จ่าย"
"อ้อ"
เซิ่งหน่วนหยิบโทรศัพท์ออกมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน หาโปรไฟล์ของเย่หนานเหิงแล้วกดเข้าไป... เห็นประวัติการโอนก่อนหน้านี้เป็นจำนวนหนึ่งร้อย สองร้อยบาท
รู้ว่าบัญชีต้นร่างมีเงินไม่ขาดมือ นางจึงโอนห้าร้อยไปให้ตรงๆ แล้วพูดกับเย่หนานเหิง: "เอาเสื้อไปส่งร้านซักรีดหน่อย สกปรกมากเลย ส่วนเงินก็โอนให้แล้ว"
แต่เย่หนานเหิงกลับไม่แม้แต่จะมองนาง ก้มลงเก็บเปลือกไอศกรีมบนพื้น แล้วหันหลังเดินจากไปตรงๆ
โอ้โห เป็นเด็กดีมีมารยาท รู้จักรักษาความสะอาดด้วยนะ...
เซิ่งหน่วนนั่งลงบนอัฒจันทร์อย่างไม่ใส่ใจ
เพื่อนขี้แพ้ข้างๆ ยังไม่ยอมแพ้ ชะโงกหน้ามาถามนาง: "หน่วนหน่วน วันนี้ทำไมปล่อยเขาไปง่ายจัง"
"ใช่สิ กู้ดาวเด่นยังเล่นบาสอยู่เลย ควรสั่งสอนเย่หนานเหิงให้หนักๆ เพื่อให้กู้ดาวเด่นรู้ว่าเธอมีใจให้เขา"
"ใช่ๆ!"
เซิ่งหน่วนมองเพื่อนสนิทจอมปลอมตรงหน้าที่เต็มไปด้วยคำว่าขาดสมอง ก็ได้รู้ความจริงอย่างหนึ่ง: ที่ต้นร่างสุดท้ายต้องจบแบบนั้น มีส่วนร่วมจากเพื่อนสนิทจอมปลอมพวกนี้แน่นอน
แดดกำลังเปรี้ยงปร้า ไม่รู้ว่าต้นร่างคิดอะไรอยู่ ไม่กลัวผิวเสียอีก ไอ้เรานั่งดูบาสอย่างโง่ๆ
ดูบาสมีอะไรน่าสนุก ไปดูโชว์ในคลับยังจะดีซะกว่า
เซิ่งหน่วนลุกขึ้นยืนตรงๆ: "ฉันมีธุระ ขอตัวก่อน"
สาวข้างๆ ตกใจมาก: "กู้ดาวเด่นแข่งยังไม่จบเลย จะไปไหน?"
"ฉันจะไปคืนอุปกรณ์เชียร์ที่ยืมมา"
เซิ่งหน่วนหาเหตุผลมั่วๆ แล้วหยิบลูกบอลหลากสีที่ต้นร่างยืมมาเพื่อเชียร์กู้หลานเฟิงขึ้นมา
ตอนนั้นเอง เพื่อนสนิทจอมปลอมรอบข้างก็ร้องอุทานพร้อมกัน: "หน่วนหน่วน กู้ดาวเด่นมองมานี่"
เซิ่งหน่วนหันไปชำเลืองมอง ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งในสนามพอดีหันมามองทางนี้ ผู้ชายคนนั้นเพราะออกกำลังกายจนหน้าแดง แต่ก็ยังเห็นได้ว่าใบหน้าหล่อเหลาคมคาย
กู้หลานเฟิงเห็นนาง ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะรีบเบือนสายตาหนีทันที
สายตาที่ดูรังเกียจนั่นทำให้เซิ่งหน่วนเลิกคิ้วทันที วินาทีถัดมา นางก็หันไปพูดกับเพื่อนสนิทจอมปลอม: "พวกเธอเห็นเขาหน้าแดง หายใจฟึดฟัดเหมือนลิงบาบูนไหม?"
พูดจบ นางก็เดินจากไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้เหล่าเพื่อนสนิทจอมปลอมอ้าปากค้างมองหน้ากัน: เมื่อกี้ไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม? เซิ่งหน่วนเนี่ยนะ พูดว่ากู้ดาวเด่นเหมือนลิงบาบูน?