“คืนมาให้ฉัน คืนมาให้ฉัน!”
กลิ่นอายเย็นชื้นอันน่าสะพรึงกลัวโอบล้อมเธอไว้ทั้งตัว หมี่เหยาถึงกับทนไม่ไหวส่งเสียงกรีดร้องสุดเสียง
“ไม่ใช่ฉัน ฉันไม่ได้เอาไป อยู่ที่เซิ่งหน่วน อยู่ที่เซิ่งหน่วน!”
ชั่วขณะนั้น เธอเสียใจสุดชีวิตที่เอาธนบัตรนั้นกลับมาด้วย…ตอนแรกก็คิดว่าอาจเป็นเบาะแสอะไรสักอย่าง แต่พอมาถึงศาลบรรพชนแล้ว ใจกลับรู้สึกไม่สงบ เธอเลยโยนธนบัตรนั้นไปไว้หน้าประตูเซิ่งหน่วน
แต่เธอไม่คิดว่า สุดท้ายมันก็ยังตามหาเธอเจอ
ทำไม ทำไม?
“ไม่ใช่ฉัน ไม่ใช่ฉัน!”
หมี่เหยากระชากผมตัวเองสุดแรง…ข้างๆ กันนั้น เหลียนเหอกลัวจนตัวแข็ง
หมี่เหยาหลับสบายๆ อยู่ดีๆ ก็กรีดร้องขึ้นมา แล้วก็ใช้มือตะกุยหน้าตัวเอง กระชากผมตัวเอง เขาอยากจะดึงไว้ก็ดึงไม่อยู่
“หมี่เหยา หมี่เหยาเธอตื่นสิ!”
เหลียนเหอออกแรงกดตัวหมี่เหยาไว้ แต่พอเงยหน้าขึ้นมา เขากลับต้องสูดหายใจเฮือกใหญ่ แล้วถอยหลังเซลงไปนอนกับพื้นข้างเตียง
เห็นได้ว่า ใบหน้าของหมี่เหยาถูกเธอเองข่วนจนเละเป็นทาง ไม่มีชิ้นดี เลือดเนื้อพลิกกลับออกมา น่ากลัวยิ่งนัก
ครู่ถัดมา หมี่เหยาก็ทรุดตัวลงอย่างไม่มีสัญญาณ…
นานอยู่นาน เหลียนเหอถึงกล้าเข้าไปใกล้ เขาเอามือที่สั่นเทาไปลองลมหายใจของหมี่เหยา รู้สึกว่ายังมีลมหายใจอยู่ ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก แล้วไปนอนกอดเข่าอยู่ที่มุมห้องห่างจากหมี่เหยา แม้แต่ตาก็ไม่กล้ากระพริบ
แต่แล้ว ในตอนนั้นเอง เหนือศีรษะก็มีเสียงก้อนกระเบื้องถูกเขยื้อนดังขึ้นมา ดูเหมือนมีอะไรบางอย่างเดินเหยียบอยู่บนกระเบื้องหลังคา
เหลียนเหอแข็งทื่ออีกครั้ง กลั้นหายใจ ไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว
เซิ่งหน่วนรู้เรื่องที่เกิดกับหมี่เหยาจากฝ่ายบริการลูกค้า ก็หัวเราะเยาะออกมา