หลายวันต่อมา แผลของหนิงจ้านหายดีเกือบสนิท จึงมาที่สถานีอนามัยเพื่อตัดไหม
ตัดไหมเสร็จ เขานั่งมุมห้องในจุดมองไม่เห็น ก็เผลอตัวลากคุณหมอมาจูบอีกครั้งจนได้อยู่กันสักพักใหญ่ถึงได้ปล่อย
เซิ่งหน่วนแอบขำ “กล้าขนาดนี้อยู่แล้ว แล้วหน้าแดงทำไมล่ะ”
ตอนจูบเซิ่งหน่วน หนิงจ้านดูดุและรุนแรง แต่พอจบแล้วมองเธอกลับหน้าตาบริสุทธิ์อายเขินเชียว ๆ แตกต่างกันลิบลับ
ขณะนั้นฝ่ายบริการลูกค้าเตือนขึ้น “เจ้าของร่าง ฉู่หลานมาแล้ว เขาจะให้คนในครอบครัวจัดการเรื่องให้เขากลับเมือง”
แท้จริงฉู่หลานไม่เคยคิดจะอยู่ชนบทนาน การลงมาเป็นหนุ่มผู้รู้ก็เพียงแค่ทำพิธีกรรมผ่าน ๆ ไป คนในบ้านก็เตรียมการอยู่ตลอด
คราวนี้เกิดเรื่องกับซูเหวินขึ้น ด้วยความทะเยอทะยานหยิ่งผยองของฉู่หลาน ย่อมไม่อยากอยู่ต่อไปอีก จึงติดต่อครอบครัว อยากให้รีบจัดการพาเขากลับเมืองโดยเร็ว
เขามาเพื่อบอกเซิ่งหน่วนว่า อยากให้เซิ่งหน่วนกลับเมืองไปด้วยกัน
พ่อของเซิ่งหน่วนเป็นศาสตราจารย์ที่มีชื่อเสียง แม่ยิ่งเป็นหมอมือทองที่ดังไปทั้งวงการ ถ้าหาทางให้ดี ๆ ย่อมสามารถพาเธอกลับไปด้วยได้แน่
เขาแค่ผิดพลาดเพราะซูเหวินไม่รู้จักอายมาหลอกใช้เท่านั้นเอง เขาเชื่อว่าพอกลับไปถึงปักกิ่งแล้ว เมื่อเล่าความจริงให้พ่อแม่ของเซิ่งหน่วนฟัง พวกท่านก็คงให้อภัยเขา… เติบโตมาด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก คุณภาพของเขาเป็นอย่างไรทุกคนเห็นกันตาชั้นเดียว
แต่พอเดินเข้ามาในลานสถานีอนามัย ฉู่หลานกลับเห็นไอ้หนุ่มชาวนาเมืองนี้นั่งอยู่ในนั้นด้วย
“หน่วนหน่วน ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ” ฉู่หลานชำเลืองมองหนิงจ้านด้วยแววตาที่รังเกียจ