"ผู้เสียชีวิตอายุ 18 ปี ร่างกายไม่มีบาดแผลภายนอก ปากและจมูกมีทรายโคลน เวลาเสียชีวิต 24 ชั่วโมง..."
ในห้องเก็บศพอันหนาวเย็น ร่างของหญิงสาวแข็งทื่อซีดเขียว
เซิ่งซิงเยว่เห็นตัวเองกรีดร้องร้องไห้อาละวาดอย่างบ้าคลั่ง พยายามเขย่าร่างของเซิ่งหน่วนที่นอนอยู่ตรงนั้น แต่คนคนนั้นกลับไม่มีวันขยับอีกแล้ว
เธอนอนอยู่ตรงนั้นเย็นเฉียบ แข็งทื่อ เขียวช้ำ...
"ไม่...ไม่ใช่!"
เซิ่งซิงเยว่ลุกขึ้นยืนตรงถอยหลังหนึ่งก้าว รูม่านตาหดเกร็ง ส่ายหน้าซ้ำๆ: "ไม่ใช่อย่างนั้น"
"เธอทำอะไรฉัน?"
"เธอสะกดจิตฉันหรือเปล่า?"
"เธอยังมีชีวิตอยู่ดีๆ นะ..."
เซิ่งซิงเยว่หายใจระร่ำ มองเซิ่งหน่วนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและความสงสัย: "บอกมาสิ เธอทำได้ยังไง เธอสะกดจิตฉันหรือเปล่า?"
เซิ่งหน่วนยิ้ม: "จะสะกดจิตหรือไม่ เธอไม่รู้ในใจหรือไง? เซิ่งซิงเยว่ นั่นคือชาติก่อนของพวกเธอ"
เธอไม่สามารถพูดถึงข้อมูลใดๆ ที่เกี่ยวกับระบบได้ เธอจึงจงใจพูดว่าเป็นชาติก่อน
เธอพูดอย่างไม่รีบร้อน: "เธออยากให้เซิ่งหน่วนไร้ที่พึ่ง กลายเป็นดอกไม้กาฝากที่ต้องพึ่งพาเธอเท่านั้นถึงจะอยู่รอด... แต่เธอทำเกินไป เธอรับไม่ไหว เลยคิดสั้น"
"ไม่...ไม่ใช่!" เซิ่งซิงเยว่กัดฟัน: "เธอยังดีๆ อยู่ เธออยู่ตรงนี้"
"ฉันเหรอ?"
เซิ่งหน่วนยกมุมปาก: "เธอคิดว่าฉันเป็นคนนั้นในความทรงจำของเธอจริงๆ เหรอ?"