บนโซฟาของวิลล่า ฉีเยว่กำลังนั่งอยู่ แพทย์ที่รีบมาถึงกำลังช่วยพันแผลให้เขา
เซิ่งหน่วนกุมมืออีกข้างของเขาไว้แน่น พร้อมกับกำชับให้แพทย์เบามือ แล้วก็เหลือบมองฉีเยว่เป็นระยะๆ "หัวหน้าห้อง เจ็บมากไหม?"
ฉีเยว่มองเธอแล้วส่ายหน้า "ไม่เท่าไหร่"
เลือดกับเนื้อพลิกกลับจนเห็นกระดูก จะมาไม่เท่าไหร่ได้ยังไง... ริมฝีปากเซิ่งหน่วนขยับเล็กน้อย แต่พูดอะไรไม่ออก
ตอนนั้นเอง ก็มีเสียงดังลอยมาจากด้านหลังอย่างร้อนใจ "เซิ่งหน่วน"
เซิ่งหน่วนหันกลับไป ก็เห็นเฉิงอวี้พุ่งพรวดเข้ามาจากประตูใหญ่
พอเห็นเธอ สายตาเฉิงอวี้ก็สว่างวาบในทันที ตรงดิ่งเข้ามาแล้วดึงเธอลุกขึ้น กอดเธอแน่นๆ
"ไม่เป็นไรก็ดี ไม่เป็นไรก็ดี... โทษฉันเอง ฉันไม่ควรมาสาย โทษฉันเอง!"
เซิ่งหน่วนตบหลังเขาอย่างฝืดๆ "ฉันไม่เป็นไร"
แล้วเธอก็ยื่นมือผลักเฉิงอวี้ออก "ไม่ต้องห่วงแล้ว ฉันไม่ได้บาดเจ็บ เป็นหัวหน้าห้อง..."
เซิ่งหน่วนหันไปโดยไม่ทันคิด ผลปรากฏว่าฉีเยว่ที่เมื่อครู่ยังนั่งอยู่ที่นี่ หายไปแล้ว
เธอรีบกวาดสายตามองหา แล้วก็เห็นฉีเยว่ถูกบอดี้การ์ดสองคนคุ้มกันเดินไปทางรถคันหนึ่ง...
เฉิงอวี้เห็นท่าทางของเซิ่งหน่วน นึกถึงภาพตอนที่เขาพุ่งเข้ามาเมื่อครู่ เปลือกตาปรือลง ความตื่นตระหนกพลุ่งพล่านขึ้นในใจ
ตอนนั้นเอง เขาเห็นเซิ่งหน่วนย่อตัวลงครึ่งหนึ่งอยู่ตรงหน้าฉีเยว่ มือทั้งสองของเธอกุมมือเขาไว้แน่น วูบตาลึกเปี่ยมไปด้วยความเป็นห่วงและเจ็บปวด
ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีที่เล่าลือกันว่าเย็นชาและเข้าถึงยาก มองเธออยู่นิ่งๆ วูบตาอ่อนโยนละมุน