เซิ่งหน่วนไม่ได้มีอะไรผิดปกติ วันรุ่งขึ้นก็ออกจากโรงพยาบาลได้
ไม่กี่วันต่อมา เธอยื่นฟ้องเซิ่งซิงเยว่ในข้อหาลักพาตัวและพยายามฆ่า...
ก่อนที่เธอจะยื่นฟ้อง อันย่า แม่ของเซิ่งซิงเยว่ ได้มาหาเธอเป็นพิเศษ
สิ่งที่พูดก็ล้วนเป็นการข่มขู่และล่อลวง ใช้บุญคุณการเลี้ยงดูมาสิบกว่าปีมากดดันเธอ แล้วก็สัญญาจะให้ผลประโยชน์ก้อนโต
เมื่อมั่นใจว่าเซิ่งหน่วนไม่หวั่นไหวและตั้งใจจะส่งเซิ่งซิงเยว่เข้าคุกให้ได้จริงๆ อันยาก็อาละวาดด่าเธอ ด่าว่าเธอเป็นคนเนรคุณ ระฬักหักกระดูก
“สิบกว่าปี สิบกว่าปี แม้แต่เลี้ยงหมา มันยังรู้จักกระดิกหางให้ฉันเลย แล้วเธอล่ะ เนรคุณ!”
เซิ่งหน่วนสีหน้าเรียบนิ่ง: “บางเรื่องคุณอาจต้องทำความเข้าใจ ตั้งแต่คุณรับฉันซึ่งยังเป็นทารกกลับบ้านมา คุณก็มีหน้าที่เลี้ยงดูฉันจนโต... ถึงแม้คุณจะเปลี่ยนใจกลางคันแล้วไล่ฉันออกจากตระกูลเซิ่ง แต่หนี้บุญคุณการเลี้ยงดูสิบกว่าปี ฉันยอมรับ”
“แน่นอน หนี้พวกนั้นเป็นเพียงเรื่องเงินทอง ส่วนเรื่องความรู้สึก ฉันคิดว่าฉันไม่ได้ติดค้างอะไรพวกคุณ”
เซิ่งหน่วนมองอันย่า: “คุณสามารถคิดค่าใช้จ่ายสิบกว่าปีออกมาเป็นรายการได้ ฉันจะพยายามใช้ให้ครบ”
อันยาชะงักไปทันที ริมฝีปากของเธอสั่นเทา อยากจะพูดอะไร แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรได้อีก
เมื่อสบตากับแววตาเรียบเฉยและเย็นชาของเซิ่งหน่วน ในที่สุดเธอก็พูดออกมาจากซอกฟัน: “เสียใจจริงๆ ที่ตอนนั้นรับเธอกลับบ้านมา!”