เซิ่งหน่วนกับเฮ่อเฉิงกลับมาที่ห้องของโจวเจ๋อ ตอนนี้เซี่ยหลานกับโจวเจ๋อแลกเปลี่ยนข้อมูลกันเสร็จแล้ว
เซี่ยหลานใช้ปากกาขีดบนกระดาษแผ่นนั้น ชื่อที่ถูกกดทับไว้บนกระดาษค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้นมา เมื่อเทียบกับแผ่นลงชื่อที่พวกเขาจดไว้ ในที่สุดก็หาคนที่หายไปเจอ: ชายเนี่ยน
ส่วนข้อมูลที่โจวเจ๋อได้มาจากห้องเก็บเอกสารก็มีรายชื่อนักเรียนทั้งหมดอยู่ด้วย พอเทียบกันแล้วถึงได้รู้ว่า ชายเนี่ยนคนนั้น แท้จริงแล้วอยู่ในห้องเรียนหัวกะทิที่พวกเขาเข้ามาเรียนเสริมอยู่ตอนนี้ด้วย
นับว่ามีความคืบหน้าบ้าง และเพราะฟ้ามืดแล้ว เซิ่งหน่วนกับเซี่ยหลานและเฮ่อเฉิงจึงกลับไปที่ห้อง
ไม่มีใครถามถึงเจ้ากัง
ข้างนอกฟ้ามืดสนิทแล้ว เจ้ากังหายไปนานขนาดนี้ ก็มีเพียงความเป็นไปได้เดียว: เขาคงไม่กลับมาแล้ว
ตอนจะออกมา ถังจิงพูดเหน็บแนมเซิ่งหน่วนด้วยสีหน้าไม่พอใจ: “ตอนนี้ฝั่งซูหยามีแค่เธอคนเดียว ทำไมเธอไม่ไปอยู่กับซูหยาล่ะ?”
เซิ่งหน่วนหันไปมองเธอ: “ก็เพราะเธอน่ะสิ!”
ถังจิงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วเย็นชา:“มันเกี่ยวกับฉันตรงไหน?”
เซิ่งหน่วนยิ้ม:“ใช่สิ มันเกี่ยวกับเธอตรงไหนกัน?”
ถังจิง: …
กลับมาถึงห้อง เซิ่งหน่วนก็ห่อเหี่ยวโน้มตัวลงไปยืนอยู่ตรงหน้าเซี่ยหลาน:“พี่คะ พวกเขาหัวเราะเยาะหนูกันหมดเลย พี่คิดว่าหนูไม่ควรเกาะพี่อยู่แบบนี้เหรอ?”
เซี่ยหลานนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วกระแอมเบา ๆ:“ก็ได้อยู่”
แต่พอพูดจบ หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็พุ่งตัวเข้ามากอดเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว:“หนูรู้ว่าพี่ไม่รังเกียจหนูหรอก พี่ดีที่สุดเลย”
เซี่ยหลาน: …
เฮ่อเฉิง: …
ฝ่ายบริการลูกค้า ทำเสียง “เอ๊ะ ๆ ๆ”:“เล่นเป็นคนโง่ได้เก่งจริง ๆ”
เซิ่งหน่วนไม่สนใจมัน เงยหน้ามองเซี่ยหลานด้วยสายตาน่าสงสาร:“พี่คะ คืนนี้นอนด้วยกันได้อีกไหม?”