เซี่ยหลานแน่นอนว่าไม่ได้จูบอีก... เขาไม่ใช่คนเจ้าชู้ขนาดนั้น
หลังจากถูกเขาตำหนิเสียงเบาว่า "รีบนอนได้แล้ว" เซิ่งหน่วนก็สงบลง ที่ด้านนอกเหลือเพียงเสียงของซูหยาที่ฮัมเพลงและร่ายรำอยู่คนเดียว ชวนให้ขนลุก
คนที่เหลือได้ยินเสียงนั้นทั้งหมด แต่ไม่มีใครกล้าออกไป เพราะไม่มีใครรู้ว่าออกไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนที่เซี่ยหลานลุกจากเตียง เซิ่งหน่วนก็ลืมตาขึ้นพร้อมกัน: "พี่ชาย..."
เซี่ยหลานตอบรับเสียงเบา ลงจากเตียงเดินไปที่ประตู เปิดออก พร้อมกันนั้น ประตูห้องของโจวเจ๋อและพวกที่อยู่อีกฝั่งก็เปิดออกพอดี
ทั้งคู่เห็นพร้อมกันว่า บนทางเดินด้านนอก ซูหยายกมือขึ้น ยืนเขย่งปลายเท้าอยู่ในท่าที่บอกไม่ถูกว่าสง่างามหรือน่าขนลุก
เลือดบนตัวชะโลมครึ่งท่อนบนจนเปียกโชก ราวกับชุดเต้นสีแดง
จนถึงตอนนี้ เหลือเพียงพวกเขาห้าคน ทุกคนมองดูท้องฟ้าด้านนอกที่มืดครึ้มราวกับเมฆฝนปกคลุม โจวเจ๋อเอ่ยเสียงหนัก: "เราอาจไม่มีเวลาเจ็ดวันแล้วก็ได้"
แม้แต่กลางวันแสกๆ ก็มืดลงขนาดนี้ มีเพียงคำอธิบายเดียว คือสิ่งที่อยู่ในโรงเรียนนี้ดุร้ายขึ้นกว่าเดิม
อีกทั้งเมื่อคืนนี้ พวกเขาไม่ได้ส่งเสียงใดๆ เลย แต่ก็ยังมีคนเดือดร้อน แสดงว่าพลังของเสียงเพลงและท่าเต้นนั้นแข็งแกร่งขึ้นเช่นกัน
คืนนี้ยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... แต่พวกเขาตายไปแล้วเกินครึ่ง
สีหน้าของเฮ่อเฉิงยิ่งดูแย่เป็นพิเศษ
เมื่อคืนถ้าไม่ใช่เซี่ยหลานช่วยไว้ ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ในทางเดินทั้งตัวเปื้อนเลือดก็คงเป็นเขา...
ตอนนี้ เซี่ยหลานเอ่ยขึ้น: "ไปห้องเรียนก่อนเถอะ"
ไช่เหนียนคนนั้นอยู่ห้องเดียวกับพวกเขา พวกเขาต้องรีบหาทางรู้ให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
บรรยากาศในห้องเรียนยังเหมือนกับเมื่อวาน นักเรียนเหล่านั้นนั่งก้มหน้าตั้งใจเรียนอยู่กับที่ ราวกับว่าไม่มีอะไรมาขัดขวางการเรียนของพวกเขาได้