ในตู้รถขนส่งสินค้า หนิงจ้านและหูจื่อรวมทั้งอีกไม่กี่คนนั่งอยู่บนพื้นที่ว่างแคบ ๆ ข้างชั้นวางสินค้า
หูจื่อยังคงทอดถอยอยู่ “พี่ ทำไมพี่ไม่ยอมใจดีกับคุณเซิ่งปัญญาชนสักหน่อยล่ะ ได้นั่งรถไฟลงขบวนเดียวกันมานี่ก็นับว่าเป็นบุญวาสนา พี่ลองดูสีหน้าของพี่เมื่อกี้สิ เหมือนจะเข้าไปทุบเขาแท้ ๆ”
หนิงจ้านมองหูจื่อด้วยสีหน้าเฉยเมย “เธอมองจากตรงไหนว่าฉันอยากทุบเธอ?”
หูจื่อเงยคอยืดกระดูก “เอาเถอะ มันก็ดูอย่างนั้นแหละ ไม่ใช่อยากทุบคนก็คืออยากกินคน ดุร้ายชะมัด”
หนิงจ้านไม่สนใจเขาอีกต่อไป…
เขาเองก็ไม่คิดว่าเซิ่งหน่วนจะโผล่มาอยู่ในขบวนรถนี้ด้วย แถมจากสีหน้าของเธอ เหมือนจะตั้งใจขึ้นขบวนเดียวกับเขาอย่างนั้น
หลายวันก่อนเขาบอกว่าจะไปเมืองหลวงจังหวัด เธอถามเขาถึงขบวนที่นั่ง ที่แท้ก็เพื่อจะเดินทางไปกับเขา
ในใจของหนิงจ้านทั้งหวานซึ้งทั้งกระวนกระวาย เป็นห่วงว่าปัญญาชนสาวหอมนุ่มจะถูกรังแกบนรถไฟที่โกลาหลแบบนี้
เขานั่งไม่ติดนอนไม่หลับ อยากออกไปหาเซิ่งหน่วน แต่ก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่รู้เลยว่าเธอนั่งอยู่ตู้ไหน
ขณะที่หนิงจ้านเอาแต่ร้อนรนใจ ประตูตู้รถขนส่งก็ถูกเปิดออก คนด้านนอกยื่นหัวเข้ามา “หนิงจ้าน มีคนหา เธอบอกว่าชื่อเซิ่งหน่วน เธอรู้จักไหม?”
หนิงจ้านลุกพรวดขึ้นยืน…
หลังจากออกขนส่งสินค้ามาสองรอบ หนิงจ้านก็รู้จักกับพนักงานดูแลตู้รถขนส่ง พอรู้ว่าฝ่ายนั้นเป็นคนตำบลเดียวกัน หนิงจ้านก็เลื่อนสินน้ำใจให้บ้าง
แล้วเขาจึงได้มานั่งอยู่ในตู้รถขนส่งพร้อมกับของของตัวเอง รวมถึงหูจื่อกับพวก