ชั่วขณะที่อิ้งเฉินกลับมา เซิ่งหน่วนก็ลืมตาขึ้นทันที
ฝ่ายบริการลูกค้าพูดไม่ผิด ตอนที่เธอถูกลากย้อนกลับไปอดีตพร้อมกับอิ้งเฉิน เวลาที่นี่สำหรับทั้งสองคนคือหยุดนิ่ง
ตอนนี้เธอยังกอดอยู่ในอ้อมแขนของอิ้งเฉิน ถูกรั้งเดินลงเส้นทางภูเขา ตามถนนใหญ่มุ่งไปยังเมืองที่อยู่ไกลออกไป
ปีศาจน้อยที่ปะทะมาตลอดทางถูกอิ้งเฉินโยนให้เซิ่งหน่วนเป็นอาหาร เธอกลืนแก่นพลังปีศาจลงไปพร้อมแอบลับฝึกจิตอาคมเงียบ ๆ แต่ภายนอกยังแสร้งทำเป็นอ่อนแรงจนน่าสงสาร หลอกกินหลอกดื่มต่อไป
พอเข้าเมืองได้เวลามืดพอดี อิ้งเฉินหาโรงเตี๊ยมสักแห่งขึ้นห้องชั้นดีหนึ่งห้อง
เข้าห้องมาได้ครู่ เซิ่งหน่วนก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ ว่า "ท่านเซียนบุรุษ บุรุษสตรีไม่ควรสัมผัสกัน ท่านจะขอห้องเดียวได้อย่างไร"
อิ้งเฉินอึ้งไปชั่วครู่ เห็นได้ชัดว่าไม่เคยคิดเรื่องบุรุษสตรีเลยแม้แต่นิด... ซึ่งก็แปลว่าอีกฝ่ายไม่เคยมองเธอเป็นผู้หญิงตั้งแต่แรก
ก้มมองจิ้งจอกน้อยแวบหนึ่ง อิ้งเฉินตอบเรียบ ๆ "เจ้าเป็นมนุษย์หรือ"
เซิ่งหน่วน: ...
อิ้งเฉินว่า "งั้นเรื่องไม่ควรสัมผัสกันมันเรื่องอะไรล่ะ หรือเจ้าคิดว่าข้าจะมองเจ้าเป็นมนุษย์?"
เซิ่งหน่วน: ...
ของรางนี้มันน่าจัดการแบบนี้ได้ยังไงกัน ถ้าไม่สู้ไม่ไหวเธอคงไม่ยอมกลืนความแค้นนี้ลงคอแน่นอน
ข้อเท็จจริงพิสูจน์ว่าอิ้งเฉินไม่ได้มองเธอเป็นมนุษย์จริง ๆ มื้อเย็นถูกส่งมา เซิ่งหน่วนแปลงร่างเป็นมนุษย์กินได้อย่างจุใจ แต่พอวางตะเกียบลงยังไม่ทันตั้งตัว พลังวิญญาณแวบผ่านกาย เธอก็ถูกแปลงกลับเป็นจิ้งจอกอีกครั้ง
"ข้าจะเข้าสมาธิตลอดคืน ต้วนเยว่จะเฝ้ายาม มันไม่เข้าใจคำแก้ต่างของเจ้าหรอก ถ้าไม่อยากโดนมันฟันก็อยู่นิ่ง ๆ เสีย"
พูดจบ ดาบเก่าข้าง ๆ สั่นสะเทือนเหมือนจะอวดอำนาจ ส่งเสียงกึ๋งกังใส่เซิ่งหน่วนเป็นเชิงเตือน
เซิ่งหน่วน pursed ปากน้อย ๆ กอดหางฟูของตัวเองแล้วหลับไปอย่างเมามัน...
ทว่า ตลอดทางที่มาเธอหลับไปเกือบตลอด หลับมากเกินไปจนผลคือตื่นกลางดึก