เมื่อเห็นว่าเซิ่งหน่วนกับพวกเจอคนรู้จัก สิงหอี้จึงไม่พำนักต่อ พยักหน้าเป็นเชิงลาแล้วเดินจากไป
เขาคือผู้นำฐาน หายไปหลายวันแบบนี้ ย่อมต้องมีภาระงานมากมายรอการจัดการอยู่แน่
หลังสิงหอี้จากไป ศาสตราจารย์เติ้งไม่รีบไปไหน แต่ยังอยู่พูดคุยเยี่ยมเยียนกับเซิ่งหน่วนทั้งสองว่า "ไม่คิดเลยว่าจะได้พบพวกคุณอีก"
เซิ่งเฟยหรานพูดขึ้นทันที "คุณลุงเติ้งคะ คุณลุงมาถึงที่นี่ได้อย่างไรคะ หนูได้ยินมาว่า...คนที่นี่ไม่ต้อนรับคนที่ออกมาจากสถาบันวิจัย จริงหรือเปล่าคะ"
สีหน้าเติ้งจงฉวนเกร็งเล็กน้อย แล้วสายตาก็หันไปมองรอบตัวโดยสัญชาตญาณ
จากนั้นเขาจึงเล่าโดยคร่าว ๆ ว่าหลังหนีออกจากสถาบันวิจัย เขาเจอกับคนของฐานหมาป่า เพราะมีทักษะแพทย์ จึงได้รับการคุ้มกันนำทางกลับมายังฐานหมาป่า
เติ้งจงฉวนกระซิบเตือน "ที่นี่ไม่ต้อนรับคนจากสถาบันวิจัยจริง ๆ ดังนั้นพวกเราทุกคนต้องซ่อนตัวตนเดิมของตัวเองให้ดี ตอนนี้ตัวตนของลุงที่นี่คือศัลยแพทย์ของฐาน"
พูดจบ เติ้งจงฉวนยิ้มอีกครั้ง "พวกคุณยังมีชีวิตอยู่ก็ดีแล้ว วางใจเถอะ ตราบที่มีลุงเติ้งอยู่ ต่อไปถ้ามีเรื่องอะไรก็มาหาลุงได้"
เซิ่งหน่วนมองหน้าเขาแวบหนึ่ง "ได้ค่ะ"
ฝ่ายเซิ่งเฟยหรานกลับยินดีอย่างจริงใจ "ได้ค่ะคุณลุงเติ้ง ต่อไปถ้าคุณลุงต้องการ จะมาหาหนูกับพี่สาวก็ได้นะคะ"
เติ้งจงฉวนยิ้มพอใจแล้วเดินจากไป แต่เพียงวินาทีที่ลับหลัง สีหน้าเขาก็เย็นชาลงทันที
ไม่คิดว่าสองพี่น้องนี้จะชะตาไม่สั้น คนเมื่อกี้นั่นน่าจะเป็นผู้นำฐานหมาป่า ถ้าสองคนนี้เผยตัวตนของเขาออกไปขึ้นมา...
ดวงตาเติ้งจงฉวนวาบผ่านความเยือกเย็น
ห้องพักของเซิ่งหน่วนกับเซิ่งเฟยหรานอยู่ใกล้กัน เมื่อเห็นท่าทางดีใจราวกับพบเพื่อนเก่าในต่างแดนของเซิ่งเฟยหราน เซิ่งหน่วนแทบทานทนไม่ไหว
ครั้งนั้นที่ศูนย์วิจัยที่เก้า เติ้งจงฉวนกุมอำนาจไว้เบ็ดเสร็จ เธอกลัวว่าเซิ่งเฟยหรานจะทำเรื่องให้วุ่นวายจึงไม่เคยบอกความจริงกับน้องสาวเลย
เมื่อเห็นเซิ่งเฟยหรานสนิทสนมกับเติ้งจงฉวนขนาดนั้น เซิ่งหน่วนจึงเอ่ยเสียงเรียบ "คนที่ทำให้พ่อกับแม่ต้องตายคือเขา ต่อไปเธอไม่ต้องสนิทกับเขามากขนาดนั้น"