รุ่งเช้าวันรุ่งขึ้น เซิ่งหน่วนออกเดินทางไปข้างหน้าพร้อมกับพวกสิงอี้และเซิ่งเฟยหราน เซิ่งหน่วนนั่งรถคันเดียวกับเอ้อเหลิงและอีกสองคน ส่วนเซิ่งเฟยหรานไม่ลังเลเลยที่จะขึ้นรถยกสูงที่สิงอี้นั่งอยู่
ท่าทางของเธอเหมือนกำลังงอนกับเซิ่งหน่วน เซิ่งหน่วนที่ได้ใจอยากอยู่เงียบ ๆ อยู่แล้วก็ยิ่งไม่สนใจเธอ
ขณะที่พวกเซิ่งหน่วนกำลังมุ่งหน้าไปยังฐานหมาป่า อีกฝั่งหนึ่ง ฉื่อเยี่ยนก็กลับมาถึงฐานพวกปล้น
ฐานพวกปล้นมีขนาดไม่เล็ก ตอนที่เขาขับรถเข้าไป ด่านส่องกล้องตรวจตรากันเข้มงวดมาก แต่พอเขาเงยหน้าขึ้นให้เห็นใบหน้า ก็เดินทะลุไปได้ทั้งทางโดยไม่มีอะไรขวาง
คนยามมองหน้ากันแล้วกระซิบกระซาบ "พี่เยี่ยนไม่ออกหน้ามานานจริง ๆ คราวก่อนยังมีคนว่าเขาตายอยู่ข้างนอกอีก"
อีกคนแลบลิ้น "เขาตาย? คนอื่นตายหมดก็ยังไม่ถึงคราวเขาตายหรอก เธอไม่เคยเห็นฝีมือของเขาเลยสินะ ซี้..."
"ฉันก็ไม่เคยเห็นนี่ แต่เดี๋ยวนะ จะเป็นคนอื่นมาแต่งหน้าปลอมตัวมารึเปล่า? ตอนนี้พลังที่นักวิวัฒนาการวิวัฒน์ออกมามีสารพัดแปลกประหลาด เมื่อกี้เราปล่อยคนไปง่าย ๆ แบบนั้น จะไม่เป็นการประมาทเกินไปหรือ?"
"แต่งหน้า? หน้าจะแต่งก็จริง แล้วสายตาแบบนั้นของเขาจะปลอมได้ด้วยเหรอ?"
"อ้อ ก็จริงดี... ทุกครั้งที่เขาจ้องฉัน ฉันรู้สึกเหมือนเขากำลังคิดว่าควรลงมีดจากจุดไหนก่อนยังไงไม่รู้..."
ฉื่อเยี่ยนขับรถตรงไปสุดภายในฐาน รถดังเสียงดื้อเข้าเบรก แล้วเขาก็ปิดประตูรถเสียงโครมแล้วเดินเข้าไปด้านใน ภายในฐานกำลังอึกทึกครึกโครม ไม่รู้กำลังเฮฮาอะไรกัน
ฉื่อเยี่ยนเหลือบมองหนึ่งครั้ง แล้วก็ถอนสายตากลับมาโดยไม่มีความรู้สึกใด ๆ
พวกโง่เง่าทั้งพวก!
ในขณะเดียวกันนั้น พวกนั้นก็เห็นเขาเข้า... ทันที บรรยากาศอึกทึกครึกโครมเมื่อครู่ก็เงียบกริบลงในเสี้ยววินาที
ท่ามกลางความเงียบราวกับถูกสะกด มีคนตื่นเต้นวิ่งออกมา "พี่เยี่ยนกลับมาแล้ว!"