เซิ่งหน่วนแก้แค้นสำเร็จจึงไม่โมโหอีกต่อไป ชั่วโมงที่สามเป็นวิชาฟิสิกส์ ครูฟิสิกส์มีธุระฉุกเฉินขอลาพัก ให้ทุกคนอ่านหนังสือเอง เซิ่งหน่วนจึงใช้โอกาสนี้หยิบเอกสารที่ฉีหเยว่์ให้มาอ่านอย่างตั้งใจ
แต่ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกมึนตึงศีรษะ จากนั้นก็ได้ยินฝ่ายบริการลูกค้าเตือนขึ้นว่า "เจ้าของร่าง คุณกำลังมีไข้"
เมื่อคืนออกจากบ้านตอนนั้นใส่เสื้อผ้าบางเบาเพียงชุดเดียว ภายหลังพาเฉิงอวี้ไปโรงพยาบาลก็ไม่ทันได้เพิ่มเสื้อผ้า อดทนหนาวกันทั้งคืนยังไม่ได้พักผ่อนเท่าไหร่ แล้วก็เป็นไข้อย่างนี้
น่าแปลกที่ตอนข้ามรั้วเมื่อครู่ขายังอ่อนแรงอยู่เหมือนกัน
อ่านหนังสือไม่ลงเธอก็ไม่ฝืนอ่านต่อ จึงหอบศีรษะลงแนบกับโต๊ะ
พักผ่อนเสียเลย
ฉีหเยว่์เป็นครั้งแรกที่เห็นเพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่หลับในห้องเรียน แต่เขาไม่ได้ใส่ใจ กำลังจะหยิบปากกามาทำเครื่องหมาย กลับพบว่าแขนเสื้อตัวเองถูกกดทับอยู่
เขาหันข้างตามองไปช้า ๆ ก็เห็นเพื่อนร่วมโต๊ะวางแขนบนโต๊ะ มือข้างหนึ่งห้อยลงข้าง ๆ บังเอิญกดทับแขนเสื้อของเขาอยู่
เล็บมือของหญิงสาวถูกตัดเล็บจนสะอาดเรียบร้อย ปลายนิ้วชมพูระรื่อ...
ฉีหเยว่์ทำหน้านิ่งเฉย บีบแขนเสื้อของเซิ่งหน่วนยกมือเธอขึ้นเล็กน้อยแล้วชิงแขนเสื้อของตัวเองคืน ทว่าทันทีนั้นเขาก็พบว่าสีหน้าของเธอดูไม่ค่อยดีเลย
นึกถึงตอนเช้าที่เธอขาอ่อนสั่นตอนข้ามรั้ว ฉีหเยว่์ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย...
ชั่วโมงเรียนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เสียงกระดิ่งหมดคาบดังขึ้น เซิ่งหน่วนถูกฝ่ายบริการลูกค้าปลุกให้ตื่น ลุกขึ้นไปห้องพยาบาลเพื่อขอยา
ระหว่างทางเดิน เธอถึงกับพบว่าอาการดูจะหนักขึ้นเรื่อย ๆ พอเดินก็รู้สึกศีรษะหนักขาเบา
มาถึงห้องพยาบาล ตรวจเสร็จก็ได้ยามา เสียงกระดิ่งเข้าเรียนดังขึ้นเสียแล้ว เซิ่งหน่วนจึงเดินกลับอย่างช้า ๆ