กลับมาถึงห้องเรียน เซิ่งหน่วนนั่งลงบนที่นั่งของตัวเอง ในที่สุดก็ได้ถอนหายใจโล่งอก
ศีรษะฮือฮ่าและรู้สึกหัวหนักเท้าเบาไม่ค่อยดีเอาซะเลย เธอขี้เกียจจะคิดเรื่องของเซิ่งซิงเยว่ จึงพูดขอบคุณฉีเยว่อย่างไร้เรี่ยวแรง "ประธานห้อง ขอบคุณนะ อ๋อ แล้วทำไมคุณไม่ไปเรียนพละด้วยล่ะ"
ฉีเย่ไม่พูดอะไร ยื่นมือไปหยิบกระติกน้ำอุ่นที่มุมโต๊ะ
เซิ่งหน่วนรีบพูดทันที "ประธานห้อง ประธานห้อง ช่วยหนูเติมน้ำอุ่นสักหน่อยดิ หนูต้องกินยา"
ฉีเย่เงียบงันหยิบกระติกน้ำอุ่นจากโต๊ะเธอ แล้วเดินออกจากห้องเรียนไปยังห้องทำการครูด้านข้าง
ครู่ต่อมา ฉีเย่เติมน้ำอุ่นกลับมาวางไว้บนโต๊ะของเธอ
"ขอบคุณนะ"
เซิ่งหน่วนลุกขึ้นจากโต๊ะ คลำหายาออกมาอย่างลนลาน... ยาที่ห้องพยาบาลจ่ายให้ ใส่อยู่ในถุงกระดาษ
น้ำที่ฉีเย่เติมมาอุณหภูมิพอดี เธอกลืนยาลงไป แล้วก็กลับไปนอนซบโต๊ะเหมือนเดิม ส่วนฉีเย่ก็เริ่มอ่านหนังสือไปแล้ว
เซิ่งหน่วนพูดขึ้นอย่างมึนงง "โธ่ จริง ๆ ประธานห้องก็ไม่ได้ใจร้ายอะไรขนาดนั้นนี่นา... แค่ว่าทำไมต้องจดชื่อหนูทุกครั้งด้วยเนี่ย"
เธอไม่ได้หวังว่าฉีเย่จะสนใจ แต่ไม่คิดว่าเสียงคำพูดจะเพิ่งจบลง ฉีเย่ก็เงยหน้ามองเธอ "ฝ่าฝืนกฎระเบียบของโรงเรียนก็ควรถูกลงโทษ ไม่อยากถูกจดชื่อ ก็เดินออกประตูหน้าสิ"
เซิ่งหน่วนนึกถึงภาพตัวเองยืนโชว์ตัวอยู่หน้าประตูใหญ่พร้อมกับคนกลุ่มใหญ่ ก็สะดุ้งวูบ ทำหน้าหงิดๆ "งั้นก็ยกเลิกดีกว่า หนูขอปีนกำแพงตามเดิมละกัน"