กระบี่จอมเสี้ยวเดือนลืมตาขึ้นโดยพลัน ทันทีที่เปิดประตูดวงตา ทั้งร่างยังคงเลื่อนลอยอยู่ในความมึนงง
นานมาแล้วที่ไม่เคยฝันถึงเรื่องใด แต่ไม่นึกฝันว่าจะได้ยินเสียงใครบางคนกระซิบข้างหูว่า...ที่ต่อเขานั้นมิได้ไร้ความรู้สึก...
แต่แล้วเพียงชั่ววูบต่อมาเขาก็ตระหนักได้ว่านั่นไม่ใช่ความฝัน
มารพลังที่วุ่นวายปั่นป่วนอยู่ในร่างจนสติฟุ้งซ่านนั้นแทบสลายหมดสิ้นแล้ว แม้แต่หัวใจมารที่กำลังแอบงอกงามอยู่ก่อนปิดประตูบำเพ็ญก็เงียบสนิทไปอย่างไร้ร่องรอย
เขาสัมผัสได้ว่าพลังวิญญาณและความหมายแห่งกระบี่ในร่างแข็งแกร่งและบริสุทธิ์เป็นครั้งแรกในชีวิต แม้กระทั่งเขายังสังเกตได้โดยละเลงว่า เขากำลังจะก้าวข้ามเส้นแบ่งนั้น
เส้นแบ่งระหว่างเทพกับมนุษย์!
แต่ก็ในวินาทีนั้นเอง เขาได้ยินเสียงสายฟ้าคำรามก้องสะท้านฟ้าดินจากภายนอก ด้วยแรงกดดันอันแกร่งกล้า
กระบี่จอมเสี้ยวเดือนพุ่งทะยานออกไปยังภายนอกทันที และในวินาทีถัดมาก็เห็นน้องจิ้งจอกน้อยที่ถูกกดขี่ด้วยเมฆสายฟ้าเต็มฟ้า
นั่นคือ...สายฟ้าปราบมาร?
......นางดูดกลืนมารพลังทั้งหมดในร่างเขาไปแล้ว
นางไม่แคร์ชีวิตตัวเองแล้วรึ!
วินาทีนี้ กระบี่จอมเสี้ยวเดือนไม่มีเวลาครุ่นคิดอย่างอื่น ไม่มีเวลาไปสนใจว่านางทำได้อย่างไร สิ่งที่สำคัญกว่าคือ...นางทำเพราะเหตุใด?
เขายกมือเรียกต้วนเยว่มา แล้วพุ่งตรงไปยังทิศทางของจิ้งจอกน้อยทันที
พลังมารอันรุนแรงขนาดนั้น แม้ด้วยพลังบำเพ็ญของเขาก็ยังแทบปราบไม่ได้ นับประสาอะไรกับจิ้งจอกน้อยตัวนั้น เมื่อพลังมารถูกถ่ายโอนไปยังร่างนาง การเรียกสายฟ้าปราบมารลงมาก็เป็นเรื่องง่ายดายเหลือเกิน