หลายวันต่อมา เรื่องที่เจ้ากระบี่เสี่ยนยวี้ฟาดฟันบันไดหยกขาวสู่เซียนขาด เพื่อช่วยฮอลี่เมดแห่งเผ่ามารก็แพร่สะพัดออกไป ถ้าไม่ใช่เพราะคนของนิกายเซียนนับไม่ถ้วนเห็นมากับตาตนเอง คงไม่มีใครเชื่อเลย
ขึ้นสู่ความเป็นเซียน นับเป็นความฝันอันสูงสุดของผู้บำเพ็ญตามทุกคนมานับล้านปี ไม่รู้ว่ามีผู้ใดพากันทำทุกวิถีทางเพื่อบรรลุธรรม ฆ่าภรรยา ฆ่าบุตร เพื่อตัดขาดความรักความหลงให้เข้าถึงวิถีแห่งสวรรค์
แต่เจ้ากระบี่เสี่ยนยวี้กลับเลือกตัดทางเซียนของตนเองขาดกรอน เพียงเพราะจิ้งจอกปีศาจตนหนึ่ง
"เฒ่าหื่น! ก็ควรแก่นัก!"
อิงชิงหลิงถ่มน้ำลายรด ทว่าแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าคนทั้งสองนั้นรักกันและกัน ต่างฝ่ายต่างมุ่งหมาย… เธอถอดใจถอดหายใจยาว แล้วก็หมดอาลัยตายอย่างกับสั่งเสียชีวิต หมั่นไส้ที่ต้องมาเก็บกวาดของ
"เจ้ากระบี่จุน!"
"ใช่แล้ว ได้ยินว่าบันไดหยกขาวอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว เขาแทบไม่แคะสายตามอง กลับยกกระบี่ฟันฟ้าผ่าแทน… อือๆ เขาต้องรักจิ้งจอกน้อยตัวนั้นมากแน่ๆ"
"จิ้งจอกน้อยอะไรกัน นั่นคือฮอลี่เมดแห่งเผ่ามาร"
"ถ้ารู้แต่แรกว่าผู้หญิงไม่ร้ายผู้ชายไม่รัก ฉันก็คงไม่บำเพ็ญเซียน หันไปบำเพ็ญมารซะแล้ว ฮือๆ"
"ฟินสุดๆ ไปเลย แม่สาวพี่สาวของฉันยังส่งจดหมายมาเฉพาะตัวให้ไปดูให้หน่อยว่าจิ้งจอกปีศาจนั้นงดงามสักปานใด"
"ใครเคยเห็นบ้าง?"
"ฉัน ฉัน ฉัน… ฉันเคยเห็น สวยจริงๆ เลยล่ะ ชุดแดงเพลิงทั้งตัว แถมยังมีรอบบุ๋มบนแก้ม"
"รอบบุ๋มเหรอ? งั้นก็น่ารักใช่ไหมล่ะ?"
"ไม่ใช่ ไม่ใช่ เธอน่ารักไม่ได้หรอกนะ แต่ก็ไม่ได้แค่น่ารักเฉยๆ โอ๊ย ฉันก็พูดไม่ถูก ก็แค่สวยมากๆ เท่านั้นเอง…"
"จะไม่สวยได้ไง ได้ยินไหมว่าวันนั้นประมุขเผ่ามารเองก็เสี่ยงชีวิตอยากจะช่วยเธอเหมือนกัน"