เวินเซียวเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าฝั่งชายเพื่อแต่งตัว ระหว่างเปลี่ยนเสื้อผ้า อารมณ์ของเขากลับพลอยไม่ค่อยดีไปโดยปริยาย
เซิ่งหน่วนทำท่าจะตัดขาดกับเขา ยังบอกอีกว่าเขาไม่มีทางคุมเธอได้ตลอดไป……ทำไมถึงไม่ได้ ตั้งแต่เล็กเธอก็ไม่เคยปล่อยเขาเลย เขาทำไมถึงจะคุมเธอไปตลอดไม่ได้!
เปลี่ยนชุดแข่งรถเสร็จแล้วเดินออกมา เวินเซียวยังครุ่นคิดอยู่ในใจ ว่าจะเพราะช่วงนี้เขาใช้เวลาอยู่กับกู้เจียวมากขึ้น เลยไม่มีเวลาเล่นกับเซิ่งหน่วน……หรือว่าเซิ่งหน่วนก็ถึงเวลาคบหาใครสักคนแล้วจริงๆ?
ไม่เช่นนั้นเขาช่วยแนะนำแฟนหนุ่มที่น่าเชื่อถือให้สักคนดีไหม จะได้มีคนคอยดูแลเธอ
ขณะนั้นเอง ร่างหนึ่งเดินตรงมาจากตรงข้าม ภายใต้ชุดแข่งรถรัดรูปคือรูปร่างสูงเพรียวเต่งตึง ผมยาวปล่อยสยายถึงเอว งดงามเซ็กซี่แต่ก็ดูคงกระพันห้าวหาญ
เฮ้ย ใครน่ะ?
ปฏิกิริยาแรกของเวินเซียวคือ มีสาวสวยระดับนี้อยู่แล้วทำไมเขาไม่เคยรู้จักมาก่อน แต่วินาทีต่อมา เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้านั้น จำได้ว่าคือเซิ่งหน่วน เขาก็แข็งค้างทั้งตัว!
เขารู้จักเซิ่งหน่วนตั้งแต่ยังเดินกางกัง เติบโตมาด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก หลายปีที่ผ่านมา เขามักได้ยินคนถามว่าเขาชอบเซิ่งหน่วนหรือเปล่า หรือมีคนแอบกระซิบชมว่าเซิ่งหน่วนสวยแล้วบอกว่าอยากจีบเซิ่งหน่วน เขาก็ไม่เข้าใจเลยสักนิด
เซิ่งหน่วนสวยเหรอ?
เพราะคุ้นเคยกันเกินไป เขาแยกออกไม่ได้แล้วจริงๆ
แต่วินาทีนี้ เวินเซียวตาค้างสนิท
นี่มัน……เกินกฎเกณฑ์ไปแล้วนะ!
ไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเพื่อนเลวๆ รอบตัวชอบหมายปองเธออยู่เรื่อยไป ทำไมเขาไม่เคยสังเกตเห็นเนี่ย ว่าเซิ่งหน่วนสวยจริงๆ ด้วย
ถ้าเวินเซียวแค่ตะลึงงงงัน คนพวกนั้นที่อยู่ข้างหลังเขาคือแข็งค้างหมดทั้งแก๊ง
เฉินหนานแอ้มมองตาค้างก่อน พอได้สติ ใบหน้าก็ซีดแดงสลับกันไป สุดท้ายกลืนน้ำลายเหนียวแห้ง ยื่นคอถามเซิ่งหน่วน: "ตอนนี้ถ้าเธอจะเสียใจก็ยังไม่สาย"