เวินเซียวส่งข้อความไปหาจ้าวฟางคนหนึ่งในกลุ่มเพื่อนให้มารับส่งเซิ่งหน่วน แล้วก็ส่งข้อความบอกเซิ่งหน่วนไปเรียบร้อย
จ้าวฟางเป็นคนที่ซื่อสัตย์และเรียบร้อยที่สุดในกลุ่ม เวินเซียวก็วางใจเขา
ส่งข้อความเสร็จเขาเก็บโทรศัพท์ แล้วก็ยืดแขนโอบกู้เจียวเข้ามาในอ้อมแขน "อย่างนี้ก็เรียบร้อยแล้ว อย่าโกรธสิ ดีกับฉันหน่อย"
กู้เจียวแก้มแดงระเรื่อ เอ่ยเสียงเบา "ฉันไม่ได้โกรธ ก็แค่อิจฉามาก ๆ อิจฉาหน่วนหน่วนที่เธอได้เติบโตมาด้วยกันกับเขา"
เวินเซียวถึงกับนึกขึ้นได้เรื่องอดีตของกู้เจียวกับเซิ่งหน่วน...ถ้าไม่ใช่สองคนนี้ถูกแลกกันตั้งแต่แรกเกิด คนที่เติบโตมาด้วยกันกับเขาก็คงเป็นกู้เจียวแล้ว
แต่เรื่องพรรค์นี้ใครจะไปรู้ได้ล่ะ บางทีถ้าเติบโตมาด้วยกัน เขาอาจชินกับการมีอยู่ของกู้เจียว แล้วก็คงปฏิบัติกับเขาแบบเดียวกับที่ปฏิบัติกับเซิ่งหน่วน ไม่เคยจะไปคิดอะไรไกลกว่านั้นเลยก็ได้
"ไม่เป็นไร ต่อไปนี้ฉันจะอยู่ข้างเธอตลอดไป" เวินเซียวยิ้มแฉ่ง
กู้เจียวตอบรับเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน...
เซิ่งหน่วนรู้เรื่องที่เวินเซียวกับกู้เจียวเดินทางจากไปแล้วจากฝ่ายบริการลูกค้า แต่ไม่ได้ใส่ใจ เธอหิ้งหมวกกันน็อกเดินไปหาเฉินหนาน
เฉินหนานเห็นเธอแต่ไกล สีหน้าก็อึดอัดขึ้นมาทันที
เซิ่งหน่วนโยนหมวกกันน็อกให้ "เรื่องระหว่างเราจบกันแล้ว ของรางวัลนี่แถมให้ฟรี ไม่ต้องขอบคุณ"
เฉินหนานรับหมวกกันน็อกอย่างมือไม่ถูก กำลังจะพูดอะไร แต่เห็นเซิ่งหน่วนหันหลังเดินจากไปเสียแล้ว
กู้หรันถูกบริษัทส่งตัวไปที่อื่น ไม่ทันจะรอเซิ่งหน่วนรับรางวัลเสร็จ เมื่อเห็นว่าเธอปลอดภัยจบการแข่งแล้วจึงส่งข้อความไปหาแล้วเดินทางไป
เซิ่งหน่วนเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า คืนชุดนักแข่ง พอเดินออกมาก็เห็นเฉินหนานยืนรอเธออยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าอึดอัดเต็มหน้า