ในพริบตาเดียว ไป๋มู่ถูกรั้งลงไปอีกช่วงใหญ่ เหลือเพียงบ่ายังโผล่พ้นผิวน้ำ
"พี่..." ไป๋มู่ร้องไห้
มองพี่สาวที่ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแต่ยังคว้าเธอไว้ไม่ยอมปล่อย ไป๋มู่เอ่ยเสียงสั่นเครือ "พี่จะต้องมีชีวิตกลับไปนะคะ บอกพ่อกับแม่ให้หน่อยว่าหนูรักพ่อแม่ แล้วก็รักพี่ด้วยค่ะ พี่..."
วินาทีถัดมา หญิงสาวสะบัดมือพี่สาวออกจากการคว้าไว้ และแทบจะในเวลาเดียวกัน แรงมหึมาก็ฉุดร่างของเธอจมลงไป
"มู่มู่!"
ไป๋จั้วเกือบจะถูกลากลงน้ำไปด้วย แต่เพราะน้องสาวสะบัดมือเธอออก เธอจึงเพียงล้มลงที่ขอบแอ่งน้ำ
วินาทีถัดมา เธอลุกขึ้นสะโพกเท้าถอยหลังอย่างลุกลี้ลุกลน ยืนตัวแข็งทื่อมองมือที่ซีดเขียวและบวมน้ำนั้นค่อย ๆ หดกลับไปอย่างหมดหวัง
ค้างไว้ชั่วอึดใจ เธอเช็ดน้ำตา ลุกขึ้นแล้วหันหลังวิ่งหนี
ทางเท้าใต้เท้าเลือนรางมองไม่ชัด เธอเดินไปเหมือนคนตาบอด ใช้ไม้ประจำศพในมือเคาะเปิดทางด้านหน้า เพื่อให้มั่นใจว่าตัวเองจะไม่ก้าวลงไปในกับดัก
ช่วงนั้นเอง หยางเจ้ากับเฉินเฉินวิ่งมาถึง ไป๋จั้วอึ้งไปชั่วครู่ ก่อนรีบตามรอยทั้งสองคนนั้นไป...
เซี่ยหลานจูงมือเซิ่งหน่วนวิ่งฝ่าไปข้างหน้า ไม่นานนัก ก็ได้ยินเสียงเฮ้อเฉิงด้านหลังตะโกนว่า "พ่อ!"
เซี่ยหลานหันกลับไป เห็นร่างของเฮ้อเฉิงแทบจะถูกหมอกขาวกลืนหายไปแล้ว
เขารีบจูงเซิ่งหน่วนหันกลับวิ่งย้อนไป พอร่างของเฮ้อเฉิงเพิ่งจะปรากฏขึ้น ท่วงท่าของเซี่ยหลานก็แข็งค้างทันที
เขาเห็นเฮ้อเฉิงค้อมตัวเล็กน้อย ดูเหนื่อยล้ายิ่งนัก ยื่นมือมาหาเขา "ผ...ผมวิ่งไม่ไหวแล้วครับ ตัวผมมันหนักมาก"
และบนหลังของเฮ้อเฉิงนั้น เงาร่างแต่งชุดสีแดงล่องลอยหรี่หายในหมอกขาวจาง ๆ ขาสีซีดเขียวห้อยลงข้างตัวเขา
เซิ่งหน่วนเขย่ามือของเซี่ยหลาน ส่งสายตาไปที่ตะเกียงม้าในมือของเขา "พี่คะ ลองของนี่สิคะ"