หัวหน้าพยาบาลนำทั้งสิบคนรวมถึงเซิ่งหน่วนซึ่งปลอมตัวมาเป็นผู้เล่นขึ้นไปยังชั้นห้า "หอพักในโรงพยาบาลกำลังปรับปรุง ดังนั้นอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า ทุกคนต้องพักที่นี่ พอดีมีห้องว่างอยู่ห้าห้อง ทุกคนจัดสรรกันเองได้"
ตามจำนวนคนต้องอยู่ห้องละสองคน เฉินเฉินรีบเดินตรงไปหาเซิ่งหน่วนทันที "พี่เซิ่ง ขอเราสองคนอยู่ห้องเดียวกันนะ"
เสียงยังไม่ทันจางหาย เฮ่อเฉิงก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้าทันที "เธออยู่กับฉัน!"
เซิ่งหน่วนเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาของเขา ก็เห็นเฮ่อเฉิงมีสีหน้าตึงเครียด "อย่าเข้าใจผิด ฉันแค่ดูแลเธอแทนเซี่ยเท่านั้น"
จริง ๆ แล้วเฮ่อเฉิงเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำแบบที่พูดออกไป คือดูแลเธอแทนเซี่ยหลาน หรือจ้องจับตาดูเธอเสียมากกว่า
เขามองเซิ่งหน่วน เอ่ยทีละคำ "เซี่ยเขาเสี่ยงชีวิตช่วยเธอไว้ ใช่ไหม"
เซิ่งหน่วนแนบริมฝีปากแน่น
เฉินเฉินขมวดคิ้ว แล้วฝืนกดอารมณ์เรียกเซิ่งหน่วนอีกครั้ง "พี่เซิ่ง วางใจสิ ฉันก็ปกป้องพี่ได้ ฉันสัญญา"
เฮ่อเฉิงหัวเราะเยาะออกมาหนึ่งเสียง แต่พอดีจังหวะนั้นเอง เขากลับเห็นเซิ่งหน่วนพยักหน้าให้เฉินเฉิน "ได้"
ชั่วขณะนั้น สีหน้าของเฮ่อเฉิงก็เปลี่ยนไป
เขากัดฟัน "เซิ่งหน่วน เธอทำแบบนี้ได้ยังไง เซี่ยเขา…เขายืนมองเธออยู่ข้างล่างนะ!"
แต่คำพูดยังไม่ทันจบ เซิ่งหน่วนก็หันหลังแล้วเดินเข้าไปในห้องข้าง ๆ พร้อมกับเฉินเฉิน