โลกสยองขวัญ เมืองเฮยอวิ้น สถานพักฟื้นหลานเหอ
ในห้องโถงชั้นหนึ่ง คนสิบกว่าคนยืนกระจายกัน บ้างก็นิ่งสงบ บ้างก็ตื่นตระหนกจนไม่เป็นอันทำอะไร
“อืออือ ที่นี่มันที่ไหนกันแท้ ฉันชัดเจนอยู่บ้านของตัวเอง ฉันแค่จะไปตักน้ำ แค่เปิดประตูห้องนอนก็มาอยู่ที่นี่แล้ว…แม่ ช่วยฉันด้วย!”
“หุบปาก! ถ้าไม่เกรงชีวิตก็ไปร้องไห้ต่อสิ”
เซิ่งหน่วนก้าวเข้ามาในห้องโถง เห็นภาพที่ทั้งวุ่นวายและอึดอัดขุ่นมัวเช่นนั้น
เด็กหนุ่มใส่เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงนอกกำลังน้ำตาคลอแน่นร้องเรียกหาแม่ ด้านข้าง หญิงสาวชุดนักเรียนสาวญี่ปุ่นก็ใบหน้าซีดเผือดเอาแต่จะร่ำไห้
ยังมีชายวัยกลางคนชุดยูนิฟอร์มโรงงานที่หน้าแหงนตาคล้อย เดินวนไปมาส่ายสายตาสำรวจรอบด้านอย่างกระวนกระวาย…พอเห็นหมอกดำภายนอกไหลบ่ามาถึงหน้าโรงพยาบาล เขาก็หน้าซีดฝืด รีบถอยกลับมา
ณ ขณะนั้นเอง เสียงอุทานแสนดีใจก็ดังขึ้น “พี่เซิ่ง!”
เซิ่งหน่วนเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเฉินเฉินในยีนส์กับเสื้อฮู้ดดีวิ่งตรงมาถึงหน้าในไม่กี่ก้าว ดวงตาเต็มเปี่ยมด้วยความยินดี “พี่เซิ่ง พวกเราเจอกันอีกแล้วนะ”
ช่วงเวลากว่าหนึ่งเดือนหลังกลับโลกความจริง เฉินเฉินพยายามค้นหาข้อมูลของเซิ่งหน่วนมาตลอด แต่ก็ไม่พบอะไรเลยสักอย่าง
เขาคิดว่าคงไม่มีวันได้พบกันอีก ใครเล่าจะคาดคิดว่ากลับได้พบเจอกันอีกจริง ๆ แบบนี้