ตั้งแต่คืนนั้นที่ต้องฝืนความหนาวสะท้านแอบดูดเลือดของฉินเนี่ยได้หนึ่งคำ เซิ่งหน่วนก็ไม่ได้รู้สึกหนาวเย็นไปทั้งร่างอย่างนั้นอีกเลยเป็นเวลาหลายวัน
กระทั่งวันที่ 4 มือเท้าเริ่มเย็นชืด เธอจึงรู้ว่าฤทธิ์ของเลือดนั้นใกล้หมดอำนาจเสียแล้ว
ช่วงนี้ไม่ต้องเผชิญสีหน้าเย็นชาของฉินเนี่ย แต่ก็ไม่ได้รอดพ้นความวุ่นวายได้นัก
ระหว่างที่เซิ่งหน่วนกำลังแอบครุ่นคิดหาวิธีดูดเลือดอย่างเงียบ ๆ โดยไม่มีใครสังเกตเห็น เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียอย่างนั้น
หยิบออกมาดู ปรากฏว่าเป็นลู่เชียน ลูกหมาน้อยที่วันนั้นแอดเพื่อนเอาไว้ คนที่สุดความคิดหาทางซื้อของมาฝากเธอพร้อมส่งเงินให้
เธอกดรับสายแล้วเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นอ่อนหวานทันที "ฮัลโหล"
ฝ่ายบริการลูกค้า: …………
นี่คือสิทธิพิเศษเฉพาะของลูกหมาน้อย
วินาทีถัดมา เซิ่งหน่วนได้ยินน้ำเสียงร้อนรนของลู่เชียน "พี่เซิ่งคะ ที่บ้านลุงผมเกิดเรื่องขึ้นครับ มัน... มันชวนขนลุกมาก พี่มาดูให้หน่อยได้ไหมคะ"
…………
ย่านวิลล่าฝั่งตะวันออกของเมือง ในหนึ่งบ้าน ลู่เชียนนั่งอยู่บนโซฟาไถมือถืออยู่ ขณะที่แม่ของเขากำลังพูดคุยเรื่อยเปื่อยกับภรรยาลุงของเขา
ภรรยาลุงไม่เคยมีบุตรมาตลอด ไม่คิดว่าอายุ 45 ปีแล้วจะตั้งครรภ์ขึ้นมาได้ทันที คนในบ้านทั้งประหลาดใจทั้งตื่นตระหนก จึงรักษาเธอไว้บนหัวเมาะเหมือนเทวรูป
แต่ไม่คิดว่าช่วงนี้เธอจะป่วยขึ้นมากะทันหัน โรงพยาบาลตรวจไม่พบความผิดปกติใด ๆ แต่เธอกลับกินอะไรไม่ลง เกือบทุกคืนฝันร้าย
อีกฟากโซฟา ภรรยาลุงจ้าวหรูมีรอบตาคล้ำ จับมือเทาว่านซวงแม่ของลู่เชียนไว้ หน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย "ว่านซวง เธอไม่รู้หรอก... ในใจฉันไม่มั่นใจเลย ถ้าลูกจะคลอดออกมาได้อย่างปลอดภัย แม้ต้องตายตอนนี้ฉันก็ยินดี แต่ฉันกลัวแค่..."