ฉีเย่เห็นหิมะและไอน้ำบนตัวนาง ริมฝีปากเม้มแน่น: "แกวิ่งมาที่นี่กลางดึกเพียงเพราะเรื่องนี้เหรอ?"
เซิ่งหน่วนไม่เห็นด้วยน้ำเสียงที่มองข้ามวันเกิดอายุสิบแปดปีของเขา: "แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ? วันเกิดอายุสิบแปดปีสำคัญมากนะ รู้ไหม"
นางยื่นเค้กให้เขา: "ฉันทำให้เธอเสียเวลา เค้กชิ้นเล็กๆ เป็นค่าชดเชย..."
ระหว่างที่พูด นางก็เห็นดอกไม้ไฟพุ่งขึ้นจากระเบียงด้านหลังของฉีเย่ ระเบิดบนท้องฟ้ายามค่ำคืน
เซิ่งหน่วนเบิกตากว้างทันที: "เร็วๆ เร็วๆ"
นางผลักฉีเย่กลับเข้าไป มองพื้นผิวที่เรียบสะอาด แล้วถอดรองเท้าทันที ฉุดแขนเสื้อเขาลากไปที่ระเบียง
ดอกไม้ไฟที่สว่างไสวส่องสว่างครึ่งท้องฟ้าในคืนหิมะแรก เซิ่งหน่วนเงยหน้ามองดอกไม้ไฟ อดอุทานไม่ได้: "หัวหน้าห้อง เธอโชคดีจริงๆ หิมะแรก เค้กชิ้นสุดท้ายที่เหลือหนึ่งชิ้น และยังมีดอกไม้ไฟให้ดูฟรีๆ"
ฉีเย่รู้สึกทั้งขบขันและขำอย่างบอกไม่ถูก: "นี่มันเรียกว่าโชคดีเหรอ?"
"แล้วจะให้เป็นอะไรล่ะ?"
เซิ่งหน่วนหันหน้ามองเขา พูดอย่างจริงจัง: "วันอายุสิบแปดปีมีโชคดีมากมายขนาดนี้ ต่อไปเธอจะต้องมีโชคดีติดตัวตลอดไปแน่นอน หัวหน้าห้อง สุขสันต์วันเกิด และขอให้เธอมีความสุขตลอดไป"
นอกระเบียง เกล็ดหิมะปลิวว่อน หญิงสาวยิ้มมองเขาท่ามกลางแสงดอกไม้ไฟที่สลับสว่างและดับ...
ฉีเย่เงียบไปชั่วขณะ ในที่สุดเขาก็ตอบเสียงเบา: "ขอบใจ"
หลังดอกไม้ไฟนอกหน้าต่างจบลง เซิ่งหน่วนเปิดเค้กเล็กๆ ปักเทียนหนึ่งเล่ม แล้วถามฉีเย่: "มีไฟไหม?"