มีไข้?
ฉีเยว่ เพิ่งได้สติว่า…ตอนเช้ารู้สึกไม่ค่อยสบาย ก็คิดว่าแค่เป็นหวัดเล็กน้อย พักผ่อนสักหน่อยก็หาย แต่ไม่คิดว่าอาการจะหนักขึ้นเรื่อยๆ
ไม่ป่วยมานาน แทบลืมไปแล้วว่าการเจ็บป่วยมันเป็นยังไง
“ขอบคุณ”
ฉีเยว่ เอ่ยเสียงเรียบ แล้วก้าวเท้าเตรียมจะไปที่ห้องพยาบาลดูอาการตัวเอง แต่เพิ่งขยับก็รู้สึกว่าตัวเองผิดปกติ ขาหมดแรง ทั้งตัวล้มไปข้างหน้าอย่างคุมไม่ได้
“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น?”
เซิ่งหน่วน ลุกขึ้นอย่างสะดืองใจจะค้ำตัวเขาไว้ แต่ไม่คิดว่าหนุ่มเรียนเก่งที่ดูผอมบางจะมีน้ำหนักไม่เบา มือข้างหนึ่งของเธอยังกำกระเปาะน้ำร้อนอยู่ อีกข้างจึงค้ำไว้ไม่อยู่ โดนเขาชนจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว
เสียงดังโครม เซิ่งหน่วน สะโพกด้านหลังฟาดเข้าโต๊ะ เธอสูดปากแล้วรีบค้ำตัวเขาให้นั่งลง “อย่าเพิ่งรีบ เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวฉันไปเรียกคนมาช่วย”
ฉีเยว่ ก็รู้สึกได้ว่าตัวเองหัวหนักเท้าเบา เข้าใจว่าไข้อาจสูงมากพอสมควร จึงตอบรับเบาๆ นั่งลงที่ที่นั่งโดยไม่ขยับ
เซิ่งหน่วน โทรเรียก หลี่เสี่ยวชุน มาช่วย หลี่เสี่ยวชุน กลับมาเร็วมาก แล้วหอบฉีเยว่ ขึ้นหลังรีบพาไปห้องพยาบาลของโรงเรียน
“ต้องเจาะเลือด” หมอประจำโรงเรียนทำท่าให้ฉีเยว่ แก้แขนเสื้อขึ้น
เซิ่งหน่วน แรกทีไม่ได้ใส่ใจอะไร แต่แล้วก็พบว่า เมื่อเห็นหมอหยิบกระบอกเข็มขึ้นมา หนุ่มเรียนเก่งสุดเย็นชากลับแข็งทื่อไปทั้งตัว แววตาตึงเครียด
เซิ่งหน่วน แทบไม่เชื่อสายตา “ฉีเยว่ นี่…ไม่ใช่ว่าเธอกลัวการเจาะเลือดกลัวเข็มหรอกนะ?”
หลี่เสี่ยวชุน ยืนอยู่ข้างๆ หัวเราะคิกๆ อย่างโง่เขลา “เป็นไปได้ยังไง หัวหน้าห้องจะกลัวเข็มได้ยังไง”
ก็เพราะภาพความเย็นชาของฉีเยว่ ในวันปกติฝังใจคนทั้งโรงเรียนเหลือเกิน
แม้จะมีไข้จนเมาๆ แต่ฉีเยว่ ก็ยังรู้สึกตัว เขาไม่พูดอะไร เงียบๆ แก้แขนเสื้อขึ้นเผยแขนออกมา เหมือนอยากพิสูจน์ด้วยการกระทำว่าตัวเองไม่กลัวการเจาะเลือด
แต่แขนยื่นออกไปแล้ว กล้ามเนื้อก็ยังตึงเกร็งทั้งลำแขน หมอประจำโรงเรียนปลอบเขา “ผ่อนๆ หน่อย…”