เห็นได้ชัดว่าอาจารย์หวงรู้แล้วว่าพวกเขาทำอะไร แต่ไม่มีหลักฐาน พวกเขาจึงไม่เข้าเงื่อนไขการตาย
การถามทีละคนถึงจุดประสงค์ก็เพื่อหวังว่าจะมีคนยอมรับ ว่าพวกเขาฝ่าฝืนกฎแอบไปยังที่ที่ไม่ควรไป
ไม่ว่าใครก็ตาม ขอแค่เป็นคนของพวกเขาทำ แล้วมีคนยอมรับ ก็เท่ากับเข้าเงื่อนไขการตายแล้ว
อาจารย์หวงที่อยู่ด้านหลังนั้นไม่เหมือนคนแล้ว ปากใหญ่ที่แตกออกกว้างไล่ลงมาอย่างรวดเร็ว...
เซี่ยหลานกับเซิ่งหน่วนวิ่งอยู่ด้านหน้า แต่ไม่นานเขาก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ ตึกแค่สี่ชั้น พวกเขาวิ่งมานานแล้วแต่ยังไม่ถึงชั้นหนึ่งเลย
ในขณะนั้นเอง ก็มีแรงมหาศาลพุ่งมาจากด้านข้างอย่างไม่ทันตั้งตัว เซี่ยหลานเห็นเซิ่งหน่วนที่อยู่ข้างกายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
แสงในบันไดดูมืดลงเรื่อยๆ เฮ่อเฉิงวิ่งตามลงมา ผลักเซี่ยหลานให้ก้าวลงไปหลายขั้น แล้วก็เห็นเซี่ยหลานหันหลังกลับวิ่งขึ้นไป
เฮ่อเฉิงตะลึง: "พี่ใหญ่ จะไปไหนน่ะ"
"เซิ่งหน่วนหายไป" เซี่ยหลานพุ่งตรงขึ้นไป
เฮ่อเฉิงตะลึง: "หาย...หายไปแล้วนายจะไปทำไม เอ๊ะๆ...ให้ตายสิ!"
เฮ่อเฉิงเต็มไปด้วยความสับสนและกังวลอย่างมาก ไอ้คนที่ว่ามีสติเย็นชาและสูงส่งไปไหน ผ่านไปแค่ไม่นาน ก็ไปไม่ยอมห่างจากคนอื่นแล้ว!
ถึงแม้ที่รักคนนั้นจะน่ารักและไว้ใจได้ แต่...ให้ตายเถอะ!
เฮ่อเฉิงหันหลังกลับวิ่งตามขึ้นไปด้วย
ใครจะไปรู้ว่าเพื่อนสนิทที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กกลายเป็นคนหัวรั้นเรื่องความรัก เขาก็ต้องยอมเสี่ยงชีวิตไปเป็นเพื่อน
เซี่ยหลานพุ่งขึ้นบันไดไปยังจุดที่เซิ่งหน่วนหายไป ก็เห็นโจวเจ๋อและถังจิงวิ่งลงมาจากข้างบน ข้างหลังมีเสียงคำรามประหลาดดังตามมาเลือนๆ
เขาไม่สนใจ รีบเอ่ยถาม: "เซิ่งหน่วน?"
"พี่ชาย..."
เสียงของหญิงสาวดังมา: "พี่อยู่ไหนคะ?"
เสียงนั้นชัดเจนว่าอยู่ข้างๆ แต่เซี่ยหลานกลับมองไม่เห็นคน เขาขมวดคิ้ว: "ฉันอยู่ที่ที่เพิ่งแยกจากกัน นายล่ะอยู่ไหน"