สามคนออกจากห้องธุรการแล้วก็รีบเดินผ่านห้องที่มีเสียงเต้นรำมาก่อนหน้านี้ ประตูห้องนั้นเปิดกว้าง ไม้ถูพื้นหักเป็นสองท่อน
บนพื้นฝั่งตรงข้าม ลำโพงนอนอยู่อย่างเงียบ ๆ มีสายไฟลากยาวออกมา ดูน่าเวทนาอยู่ไม่น้อย
เฮ่อเฉิงเดินลงบันไดไปพร้อมกับตัวสั่นเทา พลางพูดพึมพำไม่หยุด: "ผมวิ่งลงไปชั้นล่างแล้วได้ยินเสียงเคาะประตู ผมก็คิดว่า ทิ้งคุณไว้คนเดียวไม่ได้นี่นา ผมเลยวิ่งกลับขึ้นมา..."
พูดยังไม่ทันจบ พวกเขาก็มาถึงจุดที่เหยาเล่อเล่อกลิ้งตกบันไดไปก่อนหน้านี้แล้ว
คราบเลือดบนพื้นยังอยู่ แต่ศพของเหยาเล่อเล่อหายไปแล้ว
เฮ่อเฉิงแค่เหลือบมองก็รีบหดสายตากลับทันที ไม่กล้ามองอีก
พอออกมาถึงประตูใหญ่ ก็เห็นซูหย่าคอยเดินวนเวียนอยู่แถวนั้น... พอเห็นพวกเขาออกมา ดวงตาของซูหย่าเป็นประกายวาบทันที: "พวกคุณไม่เป็นอะไร ดีใจจัง"
เฮ่อเฉิงยังใจไม่หาย หันกลับไปมองแวบหนึ่ง แล้วลดเสียงลงถาม: "เมื่อกี้มีใครเข้าไปไหม?"
ซูหย่าตะลึงไปครู่หนึ่ง ส่ายหน้า: "ไม่มีนะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ?"
นึกถึงศพของเหยาเล่อเล่อที่หายไปอย่างลึกลับ เฮ่อเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ส่ายหน้า...
ตอนที่พวกเขากลับถึงอพาร์ตเมนต์ กลุ่มของโจวเจ๋อกลับมาถึงก่อนแล้ว สีหน้าของพวกเขาแย่มาก
พวกเขาก็หายไปคนหนึ่ง ซุนเจียลี่ในกลุ่มคู่รักหนุ่มสาวหายไป
โจวเจ๋อมองไปที่เซี่ยหลานกับคนอื่น ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: "ในห้องเก็บเอกสารมีอะไรบางอย่าง... ซุนเจียลี่เพิ่งเปิดตู้ก็ถูกดึงเข้าไปข้างใน"
ด้านข้าง ถังจิงกับจ้าวกังสีหน้าแย่มาก ยิ่งคิดถึงตอนที่ซุนเจียลี่คนเป็น ๆ หายเข้าไปในตู้เอกสารต่อหน้าต่อตา พร้อมกับเสียงกระดูกหักกรอบแกรบ ก็ยิ่งรู้สึกหวาดกลัวจนสั่นสะท้าน
ซูหย่าพูดด้วยความจนใจ: "เหยาเล่อเล่อก็ตายไปแล้วเหมือนกัน"
ในที่แบบนี้ คนตายมันเป็นเรื่องปกติเกินไป
โจวเจ๋อหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา มองไปที่เซี่ยหลาน: "แลกเปลี่ยนข้อมูลกันไหม?"