เซิ่งหน่วนกลับมาถึงห้องพัก ไม่นานนักก็รู้จากฝ่ายบริการลูกค้าว่า มู่ฝูหลิงวางยาให้หยานเจียงเหวินจริง ๆ แล้วก็ชวนเขาไปที่ห้องหนังสือเพื่อหารือเรื่องปราบโจรน้ำ
นี่มันก็แค่วางแผนสร้างโอกาสอยู่ด้วยกันสองต่อสอง รอให้ยาในตัวหยานเจียงเหวินออกฤทธิ์...
ระหว่างที่เซิ่งหน่วนกำลังลังเลว่าจะออกไปจัดการกับไอ้คนสารเลวนั่นดีไหม ฝ่ายบริการลูกค้าก็บอกเธอว่า หยานเจียงเหวินกลับมาแล้ว
“เขาบอกมู่ฝูหลิงว่าขอกลับมาประจำการก่อน”
เซิ่งหน่วนตั้งการ์ดขึ้นสูงสุดทันที
หยานเจียงเหวินเคาะประตูเข้ามา สิ่งแรกที่เห็นคือเซิ่งหน่วนจ้องเขามาแน่นิ่งด้วยสายตาเต็มไปด้วยความระแวงและสีหน้าไม่เป็นมิตร
นึกถึงเรื่องเมื่อคืน เขาเผยอมยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก : “ไม่ต้องกลัว วันนี้จะไม่แตะต้องเจ้า”
เซิ่งหน่วนหัวเราะเย็น : “ฉันจะกลัว? เจ้าแตะมาอีกทีสิลองดู”
หยานเจียงเหวินก้มหน้ายิ้มเบา ๆ : “ตอนเย็นเจ้าพักผ่อนก่อน ข้ายังมีธุระ”
นึกได้ว่าเขาจะไปหามู่ฝูหลิง เซิ่งหน่วนขมวดคิ้ว นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น : “เจ้าสังขารไม่ผิดปกติอะไรหรือเปล่า?”
หยานเจียงเหวินทำเสียง “อืม?” : “อะไรนะ?”
“ช่างเถอะ ไม่มีอะไรหรอก แค่ว่ามู่ฝูหลิงคนนี้ชื่อเสียงไม่ค่อยดีนัก เขาว่ากันว่าเขาชอบคนแบบเจ้าพอดี ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี”
นางหยิบขวดกระเบื้องเล็ก ๆ ออกมาโยนให้เขาไป : “นี่คือยาถอนพิษ ต่อไปไม่ว่าจะยาพิษ ยาเสน่หา หรืออะไรก็ตาม มันช่วยขจัดได้หมด เจ้าเก็บไว้ป้องกันตัว เผื่อไว้ใช้ยามฉุกเฉิน”
ถ้ารู้สึกว่าผิดปกติ เขาก็จะรู้จักกินยาเอง
แววตาของหยานเจียงเหวินอ่อนโยนลงเล็กน้อย ยื่นมือออกไป...
แต่ในจังหวะที่เซิ่งหน่วนคิดว่าเขาจะรับขวดยาไว้ เธอตั้งตัวไม่ติด หยานเจียงเหวินก็พุ่งตัวมาอยู่ข้าง ๆ นางอย่างกระทันหัน
จะลงมือก็สายไปแล้ว ท้ายทอยชาไปหมด ตรงหน้ามืดมิด วินาทีที่ร่างอ่อนแรงล้มลง ใจนางเหลือเพียงความคิดเดียว : ไอ้สารเลวนี่!
หยานเจียงเหวินจู่โจมสำเร็จ รั้งตัวนางเข้าอ้อมแขนแล้วอุ้มขึ้นแนบอก พาไปวางบนเตียง ตอนจะลุกขึ้น สุดท้ายก็อดไม่ได้ ก้มลงจูบเบา ๆ ตรงเรียวปากนั้น