พอได้ยินคำว่า "ผู้ชายปกติ" เซิ่งหน่วนก็รู้ทันทีว่าเยียนเจียงเสวียนไม่ได้คิดจะทำตัวเป็นคนดี
นางกัดฟันกดเสียงต่ำ: "เราเป็นสามีภรรยาตามสัญญา เรื่องนี้พูดกันชัดเจนตั้งแต่แรกแล้ว"
แต่เยียนเจียงเสวียนดูท่าจะไม่ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ... เขากดตัวนางไว้แน่น พูดทีละคำ: "การร่วมงานกันก็ต้องมีความจริงใจด้วย ตอนนี้ข้าไม่ต้องการตระกูลเซิ่งแล้ว องค์หญิงต้องให้อะไรข้าบ้างเป็นธรรมดา"
เซิ่งหน่วนโกรธจนพูดไม่ออก: "ตอนนั้นใครนอนป่วยสิ้นหวังอยู่ในวังเย็น รอข้าไปรักษาช่วยชีวิต? เจ้ายังมีจิตสำนึกอยู่บ้างไหม!"
ไม่น่าแปลกใจที่เป็นเลือดเนื้อของฮ่องเต้โง่เขลาคนนั้น ไร้จิตสำนึกเหมือนกันเป๊ะ!
แต่ดูเหมือนเยียนเจียงเสวียนจะไม่แยแสคำพูดของนางแม้แต่น้อย เขาจับมือนางไว้แน่น แล้วกดมือของนางลงบนอกของเขา: "ถ้าฝานออกมาดู เจ้าจะเห็นว่าหัวใจข้ามันดำ"
เขาก้มเสียงต่ำ: "พระชายาคิดให้ดี ตอนนี้ตระกูลเซิ่งต้องการข้า ไม่ใช่ข้าต้องการตระกูลเซิ่ง"
เซิ่งหน่วนถึงกับนึกไม่ออกชั่วครู่ว่าจะตอบโต้ยังไง
นางไม่เคยคิดมาก่อนว่าเยียนเจียงเสวียนจะไร้ยางอายได้ขนาดนี้!
วินาทีถัดมา นางกัดฟันจะลงมือทันที... ช่างเถอะ เขาไม่แคร์ว่าตระกูลเซิ่งต้องการเขาหรือไม่ ก็กล้าทำตามใจแบบนี้ งั้นก็เจอกันให้ตายไปข้างหนึ่งดีกว่า!
เยียนเจียงเสวียนเหมือนจะรับรู้ถึงท่าทีที่จู่ ๆ ก็รุนแรงขึ้นของนาง สายตาคมขึ้น มือใช้พลังภายในกดตัวนางไว้อย่างแข็งกร้าว
แต่พอสบตากับดวงตาที่แดงก่ำของเซิ่งหน่วน เขาก็ชะงักไป... นิ่งไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถอนหายใจอย่างจนใจ
"อย่าขยับ ข้าแค่พูดด้วยความโกรธ..."
เขาผ่อนลมหายใจยาว ก้มศีรษะลงมาชนหน้าผากของเซิ่งหน่วน: "ข้าแค่เกือบถูกเจ้าทำให้บ้าไปแล้วต่างหาก!"