ฟันจ้าวหย่งตายด้วยกระบี่เดียว เยียนเจียงหรงไม่แม้แต่จะหันไปมอง เก็บกระบี่เข้าฝักแล้วกวาดตามองเซิ่งหน่วนอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะหันไปคำนับเซิ่งถิงหยวนด้วยความนอบน้อม: “วันนี้ทำให้ท่านกงถูกคับแค้น ข้ากลับไปจะกราบทูลเสด็จพ่อให้ทรงทราบเอง ท่านกงวางใจได้”
ตั้งแต่ตอนที่จดหมายซึ่งควรจะอยู่ในห้องหนังสือของจวนกงปรากฏอยู่บนตัวจ้าวหย่ง เยียนเจียงหรงก็รู้แล้วว่าจวนกงผู้พิทักษ์รัฐรู้ทุกอย่างแล้ว
ถึงตอนนี้ เหลือเพียงม่านบางๆ ที่ยังไม่ถูกฉีกขาด และก็ไม่มีความจำเป็นต้องเสแสร้งอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว
“ลาก่อน ท่านกงไม่ต้องส่ง”
เยียนเจียงหรงพาคนออกไปทันที ชั่วพริบตา บนพื้นที่ว่างกลางลานก็เหลือเพียงศพของโจวซีรั่วและจ้าวหย่ง
เพียงครู่ก่อน โจวซีรั่วยังคิดว่าวันนี้คือโอกาสที่ตนจะได้ออกจากจวนกงไปอยู่เคียงข้างองค์ชายสาม แต่ใครจะคิดว่าในพริบตาเดียว ทุกอย่างจะวุ่นวายไปหมด
องค์ชายสามผู้คิดการไกลถูกเล่นงานจนตั้งตัวไม่ติด ต้องจากไปอย่างน่าอับอาย ส่วนอีกฝ่าย...
เมื่อสบสายตาอาฆาตของคนในตระกูลเซิ่ง โจวซีรั่วก็ทรุดตัวลงคุกเข่าทันที น้ำตาไหลพราก: “ท่านกง ป้าลัน ทั้งหมดเป็นเพราะองค์ชายสามข่มขู่ ข้า...ข้าจำใจจริงๆ”
แต่ไม่มีใครมีใจจะดูการแสดงของนางอีกแล้ว
ทหารองครักษ์ข้างๆ กำลังเก็บศพจ้าวหย่ง ซุนหลานอีใบหน้าเขียวคล้ำสั่งการ: “ส่งคุณหนูโจวออกจากจวน”
โจวซีรั่วหน้าซีดเผือด ตกใจจนไร้ที่พึ่ง นึกจะไปขอความช่วยเหลือจากเซิ่งจิงซวง แต่เมื่อเงยหน้าขึ้น กลับเห็นสายตาที่เซิ่งจิงซวงมองมาว่าเต็มไปด้วยความรังเกียจและเกลียดชังเช่นกัน