เพียงชั่วครู่เดียว จวนกงก๊กที่เคยอบอุ่นครึกครื้นก็เปลี่ยนโฉมไปโดยสิ้นเชิง องค์ชายสามเยียนเจียงหรงนำทหารองครักษ์ยืนอยู่กลางลาน ส่วนเซิ่งหน่วน เยียนเจียงเสวียน และคนในตระกูลเซิ่งทั้งหมดยืนอยู่ใต้ชายคา
เซิ่งถิงหยวนสีหน้าหม่นหมองลงอย่างหนัก: "องค์ชายสาม นี่หมายความว่าอย่างไร?"
แม้จะนำกำลังทหารเข้ามาในจวน แต่เยียนเจียงหรงกลับยังคงท่าทีสุภาพอ่อนโยน: "ท่านกงก๊ก มีคนเข้าเฝ้าทูลฟ้าฮ่องเต้ทูลว่าท่านลักลอบติดต่อกับต้าเหลียว และในจดหมายยังเอ่ยถึงการจัดวางกำลังป้องกันชายแดนของต้าเช่อด้วย เรื่องนี้ใหญ่หลวงนัก ข้าจึงรับพระบัญชาจากฝ่าบาทให้นำหมายค้นมาตรวจค้นที่นี่"
"พูดพล่ามไร้สาระ ใครกันที่กล้ากล่าวหาข้าเช่นนี้?"
แม้จะเอ่ยถาม แต่สายตาของเซิ่งถิงหยวนกลับจับจ้องไปที่คนที่ยืนอยู่เบื้องหลังเยียนเจียงหรงอย่างไม่ละสายตา... คือรองแม่ทัพจ้าวหย่ง ผู้ที่ลูกสาวของเขาเคยเตือนให้ระวังตัวมาตลอด
จ้าวหย่งประสานมือคำนับ: "ท่านกงก๊กเมตตาข้าอย่างมาก แต่ข้าไม่อาจนิ่งดูดายให้ท่านก้าวพลาดได้จริงๆ"
"บ้า! เจ้าคนทรยศหมาป่า!"
เซิ่งถิงหยวนหันไปทางเยียนเจียงหรง: "แค่คำพูดของรองแม่ทัพเพียงคนเดียว ก็ให้ตรวจค้นจวนกงก๊กของข้าได้แล้วหรือ ฝ่าบาทไม่เกรงว่าจะทำให้ข้าราชการทั้งแผ่นดินหนาวใจหรือ?"
เยียนเจียงหรงผงกศีรษะ: "ท่านกงก๊กจงรักภักดี ฝ่าบาทเองก็ต้องการล้างความบริสุทธิ์ให้ท่านโดยเร็ว"
เซิ่งหน่วนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวเอ่ยขึ้น: "ล้างความบริสุทธิ์ให้ท่านพ่อของข้า? หรือความหมายขององค์ชายคือ ฝ่าบาทไม่ได้ทรงระแวงท่านเลย?"
เยียนเจียงหรงหันมามอง แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม: "ฝ่าบาทย่อมวางใจท่านกงก๊ก แต่ว่าคำคนนั้นน่ากลัว จึงทรงมีรับสั่งให้ข้ามาล้างความบริสุทธิ์ให้ท่านต่อหน้าธารกำนัล"
นี่มันต้องตรวจค้นให้ได้... ด้านหนึ่งก็พูดว่าเชื่อมั่นในตัวท่าน การตรวจค้นเพื่อล้างความบริสุทธิ์ให้ แต่อีกด้านหนึ่งกลับวางแผนกลั่นแกล้งใส่ร้าย