ในที่สุดก็รีบกวาดวัดเขาพอเสร็จ แต่ท้องฟ้าที่นี่ดูจะสั้นเหลือเกิน รู้สึกเหมือนเพิ่งฟ้าสว่างได้ไม่กี่ชั่วโมงก็เริ่มมืดลงอีกแล้ว
ทุกคนไม่กล้าลังเล รีบออกจากวัดเขากลับไปที่หมู่บ้าน
แต่ยังไม่ทันจะได้เข้าหมู่บ้านนาน ก็ได้ยินเสียงไก่ขันอันแหลมคม ดังกังวานราวกับบ้าไปแล้ว
แล้วทุกคนก็เห็นว่า ใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ผูกชิงช้าไว้ มีไก่ตัวหนึ่งกำลังกระพือปีกวิ่งวนรอบต้นไม้อย่างบ้าคลั่ง
ไม่ใช่แค่วิ่งวนอย่างเดียว มันยังหลบซ้ายหลบขวาเป็นระยะ กระพือปีกกระโดดไปมาและร้องก๊ากๆ ราวกับกำลังถูกอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็นรุมล้อม
แต่ในสายตาของเซิ่งหน่วนและพวก ไม่เห็นอะไรเลยนอกจากไก่ตัวนั้น
ทุกคนรู้สึกใจสั่น รีบเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อผ่านไปให้เร็วที่สุด... แต่ในจังหวะนั้นเอง ไก่ตัวนั้นก็แข็งทื่อไปชั่วขณะ ก่อนจะกลายเป็นเหมือนไก่ไม้ไปทันที
จากนั้น ขนทั้งตัวของไก่ก็ลุกชัน มันส่งเสียงร้องแปลกประหลาดแล้วกระพือปีกพุ่งตรงเข้าหาพวกเขา
แค่ไก่ตัวเดียวแท้ๆ แต่กลับทำให้รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว พวกเขายังได้ยินเสียงหัวเราะของเด็กน้อยอย่างแผ่วเบาอีกด้วย
ทุกคนต่างเร่งฝีเท้ายิ่งขึ้นจนเกือบวิ่ง มีเพียงเซิ่งหน่วนเท่านั้นที่หยุดชะงัก ยืนคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วมองดูไก่ตัวนั้นที่พุ่งตรงเข้ามาหาเธอ พลางเกิดความคิดหนึ่งในใจ
อ้วนพีจริงๆ เลย!
เห็นรอยยิ้มของเธอ ไก่ตัวนั้นชะงักไปชั่วขณะ เห็นได้ชัดว่าความเร็วที่พุ่งเข้ามาลดลง
แต่ตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว เพราะมันพุ่งมาถึงตัวเซิ่งหน่วนแล้ว
เซิ่งหน่วนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นมือคว้าปีกไก่ไว้ได้ทันที ไก่ส่งเสียงร้องแหลมอย่างสิ้นหวัง ก่อนที่เธอจะบิดคอของมันหักลงอย่างง่ายดาย