ฉื่อเยี่ยนได้รับบาดเจ็บสาหัสอยู่แล้วยังไม่ฟื้นตัว การระดมใช้ความสามารถพิเศษอีกครั้งผลที่ได้คือปวดศีรษะแตกร้าว พอถูกหนวดปลาหมึกโอบรัดดึงลงไปในน้ำ เขาจึงได้เห็นสิ่งที่ซุ่มโจมตีเขาอยู่ก้นแม่น้ำในที่สุด
เป็นปลาหมึกยักษ์ตัวมโหฬารราวภูเขา…ร่างของมันเหมือนกินพื้นที่ทั้งก้นแม่น้ำ หนวดรอบกายกระพือไปมา ข้าง ๆ กองกระดูกมนุษย์และสัตว์นอนกองเรียงหนาสุดสายตา
ไม่รู้มีคนตกเป็นเหยื่อไปแล้วเท่าไร
หลังใช้พลังจิตดึงดูดทำลายหนวดไปได้อีกเส้น เขาก็หมดแรงจนสิ้นซาก แล้วได้แต่เฝ้ามองตัวเองถูกหนวดลากไปยังปากที่แซะด้วยฟันแหลมคมอันแปลกประหลาดของปลาหมึก
ชาตินี้จบแล้วสินะ…
เวลาเพียงเท่านี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะมีใครสังเกตเห็นว่าเขาถูกโจมตีหรือไม่ แม้จะเห็นก็เถอะ เผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดขนาดนี้ ใครจะกล้าช่วยเขา!
แต่พอดีตอนที่เขาปวดศีรษะแตกพล่านและเริ่มขาดอากาศหายใจ จู่ ๆ สาหร่ายน้ำข้าง ๆ ก็เริ่มเติบโตอย่างคลั่ง
สาหร่ายเหล่านั้นโตจนหนาแน่นภายในเสี้ยววินาที กระพือพันรัดหนวดของปลาหมึกยักษ์ จากนั้นเงาคนหนึ่งก็ปรากฏเข้ามาในสายตาเขา
เซิ่งหน่วนถือมีดยาวว่ายน้ำพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว อาศัยสาหร่ายที่รบกวนและบัง ฟันหนวดปลาหมึกขาดออกด้วยดาบเดียว คว้าตัวฉื่อเยี่ยนแล้วหันหลังดำน้ำขึ้นสู่ผิวน้ำ
สาหร่ายน้ำด้านหลังทอดยาวสานพันกันสกัดหนวดที่ไล่ตามพุ่งเข้ามา…
ไม่นานนัก ฉื่อเยี่ยนก็ถูกดึงขึ้นเหนือผิวน้ำ
เซิ่งหน่วนโยนเขาขึ้นฝั่งด้วยแรงหนึ่งที แล้วหันไปฟันดาบทันทีโดยไม่เสียเวลามองแม้แต่นิด
ดาบหนึ่งฟันออกไป พร้อมเสียงโบ๊ะ หนวดสองเส้นที่ไล่ตามมาติด ๆ ถูกฟันขาดร่วงลงน้ำ…จากนั้นผิวน้ำก็เดือดพล่านขึ้นมหาศาล
“หนี!”
เซิ่งหน่วนตะโกนเรียกฉื่อเยี่ยนหนึ่งครั้ง ลุกขึ้นแล้ววิ่งไปข้างหน้า