เมื่อได้ยินคำพูดของเซิ่งหน่วน เห็นแววตาชื่นชอบเต็มดวงของเธอ ดวงตาที่เต็มไปด้วยความระแวงและพลังโจมตีของเด็กหนุ่มผู้เปื้อนเลือดทั่วใบหน้าจึงมีความสับสนปนออกมาเล็กน้อย เขาหยุดคิดชั่วครู่แล้วถามเสียงแหบพร่า "เธอรู้จักฉัน? เธอเป็นใคร"
เซิ่งหน่วนเบิกตากว้าง "ไม่จำได้แล้วเหรอ? ฉันเซิ่งหน่วนนะ ก่อนหน้านี้เธอเรียกฉันว่าพี่"
"พี่?" เด็กหนุ่มทวนคำเสียงแหบตะกั่ว ชัดว่ายังคงเฝ้าระวังอยู่ไม่ลด
"เธอดูบาดเจ็บหนักนะ อ้อ ใช่แล้ว หิวไหม รอแป๊บ ฉันไปเอาของกินมาให้"
นับแต่ถูกจับเข้าสถาบันวิจัยที่ 9 ฉื่อเยี่ยนกินเค้กไปเพียงชิ้นเดียว หลายวันมานี้แทบจะไม่ได้ดื่มน้ำไม่ได้กินข้าว พอดีเมื่อครู่ที่พุ่งเข้ากัดคอคนนั้นเขาเผลอกลืนเลือดลงไปหนึ่งคำ... แล้วก็แค่นั้นแหละ ความคาวของเลือดทำให้เขาแทบอาเจียน
เซิ่งหน่วนเดินไปที่รถเปิดประตูรถ ส่วนเซิ่งเฟยหรานรีบนั่งตัวตรง "พี่ ไม่มีอะไรแล้วเหรอ? คนนั้นเป็นใคร?"
"ไม่ใช่ใคร เดี๋ยวอย่าพูดมากนะ"
เซิ่งหน่วนหยิบไส้กรอกสองกิ่งกับน้ำอีกหนึ่งขวด แล้วหันไปหาฉื่อเยี่ยน ดวงตาแจ่มใสด้วยความดีใจแต่ก็เจือความเป็นห่วงเต็มเปี่ยม "หลังจากแยกจากกันฉันเป็นห่วงเธอมาตลอด เธอเจ็บตรงไหนหรือเปล่า? กินของก่อนนะ แล้วเดี๋ยวฉันดูแผลให้"
ฉื่อเยี่ยนมองเธอหนึ่งครั้ง แล้วก็เหลือบมองของที่เธอส่งมอบให้ วินาทีถัดมาเขารั้งมันมาแล้วฉีกห่อกระชากลงคำใหญ่ ๆ อย่างตะกละ
เซิ่งหน่วนมองท่าทางดุดันของเด็กหนุ่มขณะกินอาหาร ก็นึกขึ้นได้ถึงภาพเมื่อครู่ที่เขาเพียงส่งสายตาเดียวก็บีบให้กระสุนทั้งหมดต้องถอย
แข็งแกร่งจริง ๆ ไม่แปลกใจเลยที่ในเนื้อเรื่องเดิมเขาจะกลายเป็นคู่แข่งคนสำคัญของพระเอกตัวจริง
และตอนนี้เธอเองก็พอดีที่ความสามารถในการป้องกันตัวยังไม่เพียงพอ...