คืนนั้น เซิ่งหน่วนถูกความเย็นเจ็บให้ตื่นกลางฝัน
แอร์เปิดอยู่ แม้แต่ผ้าห่มไฟฟ้าที่จัดมาให้พิเศษก็เปิดอยู่ ทว่าความหนาวที่ทะลุถึงกระดูกก็ยังค่อย ๆ ซึมกินเข้ามา
ระยะหลังเธอแทบไม่อาจควบคุมตัวเองได้ สั่นจนทั้งตัว
ฝ่ายบริการลูกค้าพูดเสียงอ่อนใจ “เจ้าของร่างคะ ทุกวันที่ 15 ของเดือนคือช่วงที่พลังหยินแกร่งที่สุด คุณยังไปเรียกเตาไฟมนุษย์มาดีกว่า”
เลือดแค่นั้นที่ได้มาตอนกลางวันช่างน้อยเหลือเกิน กดความหนาวไว้ไม่อยู่เลย
เซิ่งหน่วนสั่นเทิ้มจนต้องเรียกเสี่ยวเถามา ให้ออกไปตามตัวฉินเนี่ย
เสี่ยวเถาเดิมทีก็กังวลจนนอนไม่ค่อยหลับสนิท พอเห็นสภาพคุณหนูตัวเองแล้วไม่พูดอะไรสักคำ ก็วิ่งไปหลังบ้านหาฉินเนี่ยทันที
แต่เดี๋ยวเดียวเธอกลับมาแล้ว โกรธจนตาแดงก่ำ
ฉินเนี่ยไม่ยอมมา!
เซิ่งหน่วนขำออกมาจนตัวเองสะอึก
สัตว์ที่ต้องการคนสั่งสอนชะรอย… เธอหยิบแผ่นชีพออกมาแล้วบีบลงไปอย่างไม่ไยดี
ที่หลังบ้าน แม้ฉินเนี่ยเตรียมใจไว้แล้ว แต่คราอาการปวดอึดอัดจนหายใจไม่ออกซัดเข้ามาเมื่อไร ก็ยังไม่อาจกลั้นเสียงครางในลำคอไว้ได้
ผู้หญิงขี้ข้าชัดว่าโมโหแล้ว ความเจ็บที่เขารับรู้ยิ่งลึกยิ่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ แต่นั่นก็หมายความว่าตัวเธอเองก็ไม่สบายดีเช่นกัน…
รอจนเซิ่งหน่วนหนาวสั่นทั้งตัว ฟันเขี้ยวกระทบกันดังกร๊วกกร๊าก ฉินเนี่ยถึงได้ปรากฏตัวในห้องนอนของเธอ
สีหน้าเขาไม่สุขุมเล็กน้อย แต่เห็นได้ชัดว่าเขาตั้งใจให้เธอต้องลำบากตาม แม้ตัวเองจะไม่ไหวก็ตาม
เซิ่งหน่วนยิ้มฝืด บีบแผ่นชีพแน่นจนขาว “เข้ามา นอนลง”
ฉินเนี่ยฝืนทนมาได้สักพักใหญ่ ตอนนี้ก็ไม่เหลือแรงจริง ๆ ประกอบกับเห็นว่าไอ้คนกระจอกคนนี้ดูไม่มีเรี่ยวแรง น่าจะไม่ทำเรื่องน่าขยะแขยงกับเขาอีก เขาจึงค่อย ๆ ก้าวไปที่ขอบเตียง
แต่แค่เสี้ยววินาทีที่เท้ายื่นถึงเตียง เซิ่งหน่วนก็บีบแผ่นชีพในมือแกร่วขึ้นทันที
ฉินเนี่ยเสียงในลำคอเบา ๆ แล้วกระแทกลงบนเตียง… วินาทีต่อมาเซิ่งหน่วนก็ทับตัวเขาไว้และกัดลงที่ลำคอ
แรงเจ็บแปลบลึก ฉินเนี่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วจึงรู้สึกได้ว่าเธอกลืนลงคอ
เสี้ยววินาทีเดียว ฉินเนี่ยก็เข้าใจว่าเธอกำลังทำอะไร กำลังดูดเลือดเขา!