ไม่นานนัก เซิ่งหน่วนพาหม่าฟางหรงเดินไปตามถ้ำ ในมือถือตราเทียนเจ้าอยู่ ทำให้หาจุดที่ถูกแอบทำอะไรไว้ในสายมังกรได้ง่ายดาย
ตรงนี้คือห้องฝังศพหลุมศพหลุมหนึ่ง มองออกว่าสร้างขึ้นอย่างเรียบง่าย แต่พลังชั่วร้ายที่ลอยคลุ้งอยู่ภายในห้องฝังศพทั้งห้องกลับเข้มข้นยิ่งนัก
มีองเมียวจิใช้ตราเทียนเจ้ากดขี่ถ้ำพลังวิญญาณจุดนี้ แล้วดัดแปลงให้กลายเป็นแดนเลี้ยงร้ายเพื่อเลี้ยงพลังชั่วร้าย!
พลังร้ายที่เลี้ยงในเส้นเวทมืดย่อมดุร้ายมาก เซิ่งหน่วนมองซ้ายขวาไปรอบ ๆ แล้วหยิบหมุดกลายรูปประหลาดไม่กี่เม็ดออกมาตอกเข้าผนังถ้ำ จากนั้นจึงถอยออกไปนอกห้องฝังศพ
หม่าฟางหรงอยากเดินตามเธอออกไปเช่นกัน แต่เพิ่งขยับตัว ดาบยาวเล่มหนึ่งก็สะบัดมาขวางตรงหน้า เงยหน้าขึ้นก็เห็นเด็กไร้ใบหน้าสวมหน้ากากสีขาวเยือกเย็นจ้องมาที่เธอด้วยดวงตาที่เย็นเจี๊ยบทะลุประสาท
เสียงของเซิ่งหน่วนถูกจงใจปล่อยให้เย็นชาเป็นพิเศษ “อยู่QUIET ๆ ตรงนี้ซะ ถ้ายังกล้าขยับอีก อย่าหาว่าชิกิกามิของฉันไม่เป็นมารยาทนะ”
ตอนนี้เธอตระหนักได้แล้วว่าตัวเองถูกใช้เป็นเหยื่อล่อ หม่าฟางหรงล้มลงนั่งคว่ำกับพื้นแล้วร้องไห้ฟูมฟาย “ปล่อยฉันไป ขอร้องแล้วปล่อยฉันไปเถอะ……”
เซิ่งหน่วนไม่แยแส พา “ชิกิกามิ” ของตัวเองเดินออกไปนอกห้องฝังศพ
เมื่อเห็นองเมียวจิที่จับตัวเธอไว้พาชิกิกามิเดินออกจากห้องฝังศพไปด้านหลัง น้ำเสียงร้องไห้ของหม่าฟางหรงหยุดค้างชั่วขณะหนึ่ง แล้วเธอก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว
ในห้องฝังศพนี้มีของบางอย่าง ถ้ายังอยู่ตรงนี้ต่อไปก็มีแต่รอวันตาย……องเมียวจิกับชิกิกามินั้นอยู่ในอุโมงค์ด้านหลัง ดังนั้นเธอเดินหน้าไปได้อย่างเดียว
แม้ความกลัวจะถึงขีดสุดแล้ว แต่หม่าฟางหรงก็ไม่เสียเปล่าจะนั่งรอความตาย เธอฝืนกดขาที่สั่นงันงกให้ลุกขึ้น กลั้นหายใจบีบเครื่องรางที่พกติดตัวมาแน่น แล้วพุ่งทะยานไปด้านหน้าอย่างรวดเร็ว